*Bizi Instagram’dan takip etmek isterseniz onun da linkini şöyle bırakalım. 

1. Kanada Göçmenliği

Türkiye’den en çok göç edilmek istenen ülkelerden birisi tartışmasız bir şekilde Kanada. Özellikle eğitim koşulları, refah seviyesi ve dinginliği ile buradan bakınca adama “her şey güzel olacak” dedirtecek bir hali olduğu aşikar. Eğer göç etmek için ilk tercihiniz Kanada ise öncelikli olarak Fransızca ya da İngilizce dillerinden birine iyi şekilde hakim olmanız, herhangi bir sabıkanız olmaması ve Kanada’da çalışabileceğiniz bir iş alanına hakim olmanız gerekiyor. Şayet Kanada’ya göç etmek gibi bir niyetiniz varsa, öncelikle şu sitedeki çeşitli soruları cevaplayarak, Kanada göçmenliği için uygun olup olmadığınızı kontrol edebilirsiniz. Şayet uygun görünüyorsanız, başvuru yapabileceğiniz şu gibi kategoriler var:

• Eğer ailenizden birisi (anne, baba, kardeş, eş gibi) 18 yaşın üzerinde bir Kanada vatandaşı ise ya da oturma izni varsa, bu kişi size başvuru yapmanız için aracı olabiliyor.
• Eğer Kanada’da bir firma için çalışmaya başladıysanız ve bu şekilde çalışma iznine sahip olduysanız, ülkede 2 sene tam zamanlı olarak çalıştıktan sonra, oturma izni için başvurma hakkı kazanıyorsunuz.

• Eğer Kanada’ya bir uluslararası öğrenci statüsünde giderseniz ve mezun olduktan sonra orada yaşamak istiyorsanız yine diğer göçmenlere kıyasla bir puan önde başlıyorsunuz. Okulunuzu bitirdikten sonra Kanada’da tam zamanlı olarak çalışmaya devam ederseniz işiniz daha da kolaylaşıyor. Bu noktada dikkat etmeniz gereken önemli detaylardan biri de, bazı eyalet hükümetlerinin, başka eyaletlerdeki okulları resmi olarak tanımayabiliyor olması.
• Yukarıda da kısaca söz ettiğimiz gibi, eğer kalifiye işçi sınıfına giriyorsanız yine göçmenlik başvurusunda bulunabiliyorsunuz. Örneğin tıp, mimari, akademisyenlik, mühendislik, hukuk, yöneticilik, bilim gibi alanlarda iş yapabilir durumdaysanız bu gibi alanlar için öncelik tanıyorlar ve bu başvuru biçim “Express Entry” olarak adlandırılıyor. Ancak tabii ki kalifiye işçi olma durumunun yalnızca yukarıda saydığımız alanlarla sınırlı olduğunu düşünmeyin, önemli olan iş gücü sağlayabilmeniz. Örneğin X eyaletinde hayvancılık alanında çalışacak işçiye ihtiyaç, Y eyaletinde madencilik konusunda çalışan gerekiyor ve bu sebeplerle de yabancı işçilerin ülkeye girişine destek verebiliyorlar.
• Şayet Kanada’da yaşamak nasıl bir şeydir diye kafanız karıştıysa şurada ve şurada Kanada’da yaşayan Türkler ile yapılmış ve geçtikleri süreçleri anlatan iki adet röportajımız mevcut.

*Bu arada Quebec Eyaleti’nin göçmenlik süreçleri diğerlerinden farklı, aklınızda bulunsun.

*Ben daha fazla bilgi istiyorum diyenler için şuradaki resmi siteye tık tık.

2. Amerika Göçmenliği

Amerika’ya göç edebilmek tahmin edeceğiniz üzere birçok ülkeye kıyasla daha da zorlu ve daha uzun bir süreçten geçmenizi gerektiriyor. Amerika’ya yerleşebilmek için ihtiyacınız olan şey pek çoğumuzun adını daha önce duyduğu “Green Card”. Ancak Green Card için de öyle kafanıza göre, ben bi’ başvurayım diyerek başvuru yapamıyorsunuz. Yerine getirmenize gereken bazı kriterler ya da Amerika’nın sizi Green Card başvurusunda bulunmaya uygun kişi olarak nitelendirmesi için sağlamanız gereken bazı özellikler var. Bunları şu şekilde listeleyebiliriz:

• Çekirdek aileniz (anne, baba, çocuk, kardeş, eş şeklinde) Amerikan vatandaşıysa bu kişiler size Green Card’a başvurabilmeniz için kefil/aracı olabiliyor. Tabii ki bu çoğumuz için en düşük ihtimalli durum) Ayrıca eğer vatandaş olan birinci derece akrabanızın veya eşinizin aracılığıyla başvuracak olursanız süreç bir tık daha hızlı oluyor da diyebiliriz. (3. senenizde başvuru yapabiliyorsunuz, normalde süre 5 yıl)
• Eğer Amerika’da bir iş bulduysanız ve söz konusu şirket ile X senelik bir anlaşmaya vardıysanız, Amerika’daki işvereniniz aynı şekilde size kefil/aracı olabiliyor. Ancak büyük firmalar dışında, bu durum genellikle çoğu işverenin tercih etmediği ve altına girmek istemediği bir sorumluluk. Aynı şekilde, bir iş bulmamış olmanıza ya da aracı bir firma olmamasına rağmen, eğer sıradışı ya da özellikli kabul edilebilecek bir yetkinliğiniz varsa ya da spor, bilim, sanat gibi alanlarda Amerika’nın değerlendirmesine göre özellikli kabul edilebilecek bir yetkinliğiniz varsa, yine göçmenlik başvurusunda bulunabiliyorsunuz. Hayır arkadaşlar, amuda kalkmak ya pamuğun üzerinde fasulye çimlendirmek sayılmaz. L
• Amerika’nın “Özel İş Kategorileri” olarak adlandırdığı ve Amerika’nın resmi göçmenlik bürosu USCIS’in web sitesinde ihtiyaçlara göre güncellediği bir listesi mevcut. Bu listede yer alan işlerden herhangi birinin kriterlerini yerine getirebiliyorsanız, nitelikli çalışan olarak ayrı bir süreçten geçebiliyor ve göçmenlik için başvurabiliyorsunuz.
• Gelelim Türkiye’de yaşayan bireyler olarak çoğumuzun içine dahil olduğunu düşündüğü kategoriye “Sığınmacı Kategorisi”. Bu kategori dahilinde eğer, din, ırk, politik görüş gibi konular sebebiyle ülkenizde kalamayacağınızı kanıtlayabiliyorsanız, bu kategoriden bir başvuru yapabilme imkanınız da var.
• En masraflı seçeneklerden biri de yatırım yapmak. Eğer kenarınızda köşenizde şöyle bir 500.000 – 1.000.000 dolarcığınız varsa ve yapacağınız yatırım en az 10 kişiye iş sağlıyorsa, bu göçmenlik başvurusu kapsamında Amerika’nın her sene kabul ettiği 10.000 kişiden biri olma şansını yakalayabiliyorsunuz.
• Şayet bir Amerikan vatandaşı ile evlenecek olursanız da Green Card’a başvurabilme hakkınız var. Öyle ki bu durum şu anda Amerika’da bir sektöre dönüşmüş durumda desek abartmış olmayız, bayağı ciddi ciddi para karşılığı evlenen insanlardan falan bahsediyoruz. Artık o kadarına da girişmezsiniz herhalde. Zaten şayet girişecek olursanız, bu gibi vatandaşlık için sahte evlilikler yapılıyor olması nedeniyle Amerika devleti çok ciddi soruşturmalar yapıyor. Yani o filmlerde gördüğünüz çat kapı eve gelip, birbirinizi ne kadar tanıdığınızı sorgulamaya çalışan kişiler gerçekten var. Bunun için aynı zamanda şöyle bir sistem de geliştirmişler; Eğer vatandaş olan eşiniz üzerinden Greed Card başvurusu yapacaksanız, öncelikle size 1 senelik geçici bir oturma izni veriyorlar. 1 sene sonunda hala evliyseniz ve kriterlere uygunsanız, o zaman kalıcı bir Green Card sahibi oluyorsunuz.
• Amerika’ya göç etmek için en çok tercih edilen seçeneklerden biri de tabii ki Green Card çekilişi sistemi. Bu şekilde özellikle Amerika’ya daha az göç aldıkları ülkeler arasından senede 50.000 kişi Green Card kazanma hakkına sahip oluyor. Bu gibi bir başvuruda bulunabilmek ve tarihleri takip edebilmek için şuraya göz atabilirsiniz. Size verdiğimiz link dışında bir sayfaya güvenmemekte fayda var, çünkü bu şekilde insanları dolandırmaya çalışıyorlar, aman dikkat.

Eğer bu süreçlerden geçip Green Card sahibi olursanız da bu yüzde yüz paçayı kurtardığınız anlamına gelmiyor. Amerika Green Card’ı laf olsun diye değil, ülkede ciddi ciddi yaşamayı düşünenler için veriyor. Çünkü Green Card sahibi olmak, aslında bir nevi oy kullanmak dışında bir Amerikan vatandaşının neredeyse tüm haklarına sahip olmak gibi bir şey. Size çalışma izni bile tanıyor. Eğer Green Card’ı aldıktan sonra hemen Amerika’ya yerleşmek gibi şansınız yoksa ancak bu hakkınızı kaybetmek de istemiyorsanız, Green Card’ı aldıktan sonraki süreçte her sene en az 1 kez Amerika’ya gitmeniz gerekiyor. Bu da size Green Card’ınızı elinizde tutmak için garanti vermiyor, çünkü eğer ciddi olarak Amerika’da yaşama niyetiniz olmadığı şüphesine düşerlerse, oturma izninizi iptal edebiliyorlar. Eğer gidip hemen Amerika’ya yerleşmek gibi bir niyetiniz varsa, Amerika’da 5 sene yaşadıktan ya da 5 sene içinde en az 40 ayınızı Amerika’da geçirdikten sonra Amerikan vatandaşlığı için başvurmaya hak kazanıyorsunuz.

Eğer Amerika’da yaşamak konusunda şüpheleriniz varsa, OitheBlog’un 8 sene boyunca Amerika’da yaşamış İdil’i ile yaptığımız ve Amerika’daki yaşam koşullarını anlatan bir röportajımız mevcut.

3. Avustralya Göçmenliği

Göç konusundaki üç büyüklerin sonuncusu olan Avustralya’ya göç edebilmek öncelikle biraz ekstra cesaret istiyor, çünkü uzaklığı nedeniyle gidip gelmesi bile ayrı bir dert. Mesafe dediğin nedir ki gülüm, biz zaten Türkiye’den kaçmaya çalışıyoruz diyenler için konuyu açıklamadan geçmeyeceğiz tabii ki. Avustralya’da süreli veya kalıcı oturma izni sağlayan birçok vize çeşidi var. Bunlardan bazıları;

• Eğer Avustralya’ya öğrenci olarak gitmek istiyorsanız bunun için öğrenci vizesine başvurmanız gerekiyor. Bu vizeyle birlikte, öğrenci olduğunuz süre boyunca Avustralya’da kalmak ve varsa eşinizi veya 18 yaşından küçük çocuklarınızın sizinle birlikte orada yaşaması için hak kazanmış oluyorsunuz. Mezun olduktan sonra Avustralya’da yaşamaya ve çalışmaya devam etmek isterseniz, Avustralya hükümetinin eğitim sonrası çalışmak isteyenler için sunduğu özel bir vizeye başvurabiliyorsunuz. Bu başvuruda en önemli kriterlerden biri, çalışmak istediğinizi alanı belirtmeniz ve bu alanın okuduğunuz bölüm ile ilgili direkt ilişkili olması. Eğer değerlendirmeler sonucu olumlu bir sonuç alırsanız, bu vize ile belirli bir süreliğine Avustralya’da çalışma ve yaşama olanağınız oluyor.
• Bahsettiğimiz diğer ülkelerde olduğu gibi, Avustralya’da bir firmada çalışmaya başlarsanız, onların aracılığıyla çalışma ve oturma iznine başvuru yapabiliyorsunuz. Ancak bu seçenek ile vizeye başvuru yapabilmeniz için 50 yaş altı olmanız ve bu firmanın size aracı olması için bir “sponsor” olarak uygun kriterlerde olması ve başvurusunun kabul edilmesi gerekiyor. Bu süreçte firmanın size vereceği pozisyonun da, şuradan ulaşabileceğiniz, CSOL olarak adlandırılan listeye dahil olması gerekiyor. Tabii aynı zamanda yetkinliğiniz, deneyiminiz ve İngilizce seviyeniz gibi başka kriterlere da bakarak değerlendirme yapıyorlar. Eğer başarılı sonuçlanırsa, ilk etapta 4 seneye kadar uzayabilen geçici bir vize almış oluyorsunuz. Aynı pozisyonda 2 sene çalıştıktan sonra eğer kriterlere uygun olursanız, işvereniniz kalıcı oturma alabilmeniz için size aracı olabiliyor.

• Eğer herhangi bir firmadan bağımsız olarak çalışma ve oturma iznine başvurmak istiyorsanız, ülkenin istihdam ihtiyaçlarına yönelik belirlenen SkillSelect programı üzerinden “nitelikli göçmen” olarak da başvuru yapabilirsiniz. Bu seçenek için de öncelikle 50 yaşın altında olmanız ve yeterli derecede İngilizce biliyor olmanız gerekiyor. Eğer bu kriterle uyuyorsanız başvuru yapmadan önce ilk olarak, yetkinliğinizi değerlendirmek adına oluşturdukları, şuradan ulaşabileceğiniz, EOI adlı bir form doldurmanız gerekiyor. SkillSelect seçeneği üzerinden yapacağınız başvurular da vize tipine göre SOL veya CSOL listelerinde belirlenen iş dallarına göre değerlendiriliyor. SkillSelect üzerinden değerlendirebileceğiniz bir başka seçenek de, “bölgesel istihdam” olarak adlandırdıkları, Avustralya’daki eyalet veya bölgelerin ihtiyaçlarına yönelik belirlediği pozisyonlara başvurmak. Bu konu ile ilgili daha fazla bilgi almak ve güncel iş pozisyonlarına bakmak için, tüm ve eyaletlerin web sitelerinin listelendiği şu linke bir göz atabilirsiniz. Şu anda Avustralya doktorlara çok ihtiyaç olduğundan bu alan için ayrıca bir vize başvurusu alıyor, aranızda başka bir ülkeye göç etmek isteyen doktor varsa, Avustralya sizin için mantıklı bir seçenek olabilir.
• Eğer 18 yaşında büyük olan ve Avustralya’da oturma izni/vatandaşlığı olan bir çocuğunuz, anneniz babanız, ya da eşiniz varsa işiniz çok daha kolay. Çünkü bazı ana kriterlere uyduğunuz sürece bu kişiler size oturma izni olmak için aracı olabiliyor. Aynı şekilde eğer yukarıda bahsettiğimiz seçenekler biri üzerinden çalışma ve oturma izni aldıysanız, eşiniz, 18 yaşın altındaki çocuğunuz ve duruma göre anne ve babanıza da aracı olarak oturma izni için başvuru yapabiliyorsunuz.
• Eğer Avustralya’ya belirli bir iş alanında yatırım yaparak gitmek niyetindeyseniz bu da süreli ve kalıcı şeklinde farklı vize seçenekleri sunuluyor. Ancak bu da yatırım yapmak istediğiniz bölgeye ve ülkenin o dönem koşulları itibarıyla destekleme ihtiyacı duyduğu sektöre göre değişiyor. Dolayısıyla böyle bir yatırım için daha ciddi bir araştırma sürecine girmek gerekiyor. Yine de şu bilgiyle bir başlangıç yapabilirsiniz; resmi sitelerinde 1.500.000 ve üzerinde bütçelerden bahsediliyor.

Gelelim işin en son kısmına. Avustralya’da vatandaşlığa hak kazanabilmeniz için öncelikli olarak şu kriterlere uygun olmanız gerekiyor; geçerli bir Avustralya vizesi ile ülkede en az 4 yıl yaşamış olmanız, başvurudan önceki son 12 ayda kalıcı bir oturma izniyle yaşamış olmanız, bu süre boyunca ülke dışında toplamda 1 seneden fazla kalmamış olmanız, ve başvuru yaptığınız tarihten önceki 12 ay içinde 90 günden fazla ülke dışında bulunmamış olmanız, herhangi bir sabıkanızın olmaması, Avustralya’da yaşamaya devam etme niyetiniz veya yakın bir ilişkiniz olacağını göstermeniz gerekiyor.

Avustralya’da yaşamak nedir ne değildir merak ediyorsanız, Avustralya’ya göç etmiş Türklerin ülkeye bakış açısını çözebilmek adına şuradaki ve şuradaki röportajlarımıza göz atabilirsiniz.

4. Almanya Göçmenliği

Eğer daha yakınlarına göz diktiyseniz oradaki Türk popülasyonundan da mütevellit Almanya’yı öncelikli olarak değerlendiriyor olabilirsiniz. (ya da tam olarak bu sebepten değerlendirmiyor da olabilirsiniz tabii, neyse) Bu noktada şöyle bir süreç izlemeniz gerekiyor:

• İlk başvurubileceğiniz seçenek oturma izni. Oturma izninin süresi sınırlı ve bu izne başvurabilmek için Almanya’ya göç ediyor olma sebeplerinizin Almanya hükümetinin beklentileriyle uyuşuyor olması gerekiyor. Yani neden bahsediyoruz? Almanya’da eğitim almak, Almanya’da çalışmak, aile bağlantılı olarak Almanya’ya göç etmek nedeniyle gidiyorsanız ya da Avrupa Birliği’nin bir başka üye ülkesinde oturma iznine sahipseniz Almanya’da oturma izni için başvurabiliyorsunuz. Oturma iznin süresi sınırlı olmasına rağmen koşullara göre uzatılabiliyor.
• İkinci seçeneğiniz yakın zamanda yürürlüğe giren Mavi Kart uygulaması. Bu uygulama aslında nitelikli işçileri Almanya’ya çekmek için oluşturulmuş bir sistem. Mavi Kart’a başvurabilmek için en önemli kriterlerden biri eğitim seviyenizin yüksek okul ya da daha da üzerinde olması. Aynı zamanda ek bir ön koşul olarak emeklilik sigorta primlerinizi Almanya kriterlerine uygun olarak yatırmanız isteniyor. 33 ay boyunca düzenli olarak çalışıp primlerinizi yatırırsanız süresiz oturma izni hakkına sahip oluyorsunuz. Eğer B1 seviyesinde Almanca bildiğinizi kanıtlayabilirseniz oturma izninizi 21 ay sonra da alabiliyorsunuz. Eğer eşinizle gittiyseniz, eşiniz de siz orada çalışmaya başladığınız andan itibaren derhal çalışma iznine sahip oluyor.
• Oturma iznini aldıktan sonra ya da Mavi Kart sahibiyseniz yerleşim iznini almak için 5 yıl boyunca oturma izni sahibi olmanız gerekiyor. Ancak bunun yanında tabii ki başka ön koşullar da istiyorlar. Örneğin kendinin ve aile üyelerinin geçimini sağlayabilmek, yeterli Almanca bilgisi ya da sabıkanızın olmaması gibi. Bu noktada Mavi Kartlılar oturma izni sahiplerine kıyasla bir tık daha avantajlı. Çünkü yüksek nitelikli göçmen oldukları için 5 yıl süre önkoşulu olmadan da bir yerleşim izni alabilme şansları oluyor.
• Tüm bu süreçlerin ardından sınırsız oturma hakkınız varsa, eğer vatandaşlığa kabul testini geçtiyseniz, 8 yıldır Almanya’da yasal olarak ikamet ediyorsanız, yeterince Almanca biliyorsanız, sabıkanız yoksa, kendi geçiminizi sağlayabiliyorsanız ve Almanya anayasal düzenine inandığınızı beyan ederseniz vatandaşlığa hak kazanıyorsunuz.

*Bu arada, hatırlatmakta fayda var, Almanya çifte vatandaşlığı kabul etmeyen ülkeler listesinde. Bu sürece girmeden önce bu durumu da göz önünde bulundurmakta fayda var.

5. İspanya Göçmenliği

İspanya’ya göçmenlik sürecinize de tıpkı diğer ülkelerde olduğu gibi bulduğunuz bir iş ve işvereniniz aracılığıyla başlayabiliyorsunuz. Ancak İspanya’nın göçmenlik konusunda ön plana çıkmasının asıl sebebi özellikle gayrimenkul yatırımında bulunanlara oturma izni sağlıyor olması. Ancak tabii ki öyle rastgele bir yatırımdan bahsetmiyoruz, minimum 500.000 Euro’luk bir yatırım yapmanız gerekiyor. Eğer İspanya’ya aileniz ile birlikte gitmek istiyorsanız, bu kişi başına yapmanız gereken bir yatırım değil. Yatırımı yapan kişinin eşi ve çocukları da aynı şekilde oturma izni için başvurma şansına sahip oluyorlar.

Eğer ülkeye gayrimenkul yatırımı yapmak için başvuruda bulunursanız, size bu satın alma sürecini tamamlayabilmeniz için 1 sene boyunca geçerli olacak bir “yatırımcı vizesi” veriyorlar. Bu bir senenin sonunda eğer bir gayrimenkul almış olduğunuzu ispatlarsanız iki senelik oturma izni almaya hak kazanmış oluyorsunuz. Oturma iznini almaya hak kazandıktan sonra eşiniz, 18 yaşın altındaki çocuğunuz veya 18 yaşından büyük olsa da size ekonomik açıdan bağımlı olan çocuğunuz için de oturma izni başvurusunda bulunabiliyorsunuz. Bu iki senenin sonunda ise, yatırımınızla ilgili gereken bütün yasal zorunlulukları olması gerektiği şekilde yerine getirdiyseniz, 5 senelik oturma izni hakkınız daha oluyor. 10 sene boyunca İspanya’da kalırsanız, İspanya vatandaşı olmaya hak kazanıyorsunuz.

6. Malta Göçmenliği

Eğer aşağıda anlatacağımız durumdan haberdar değilseniz, neden bunca ülkenin içinde Malta’yı niye bu listeye koydular ya da galiba Malta’ya gidiyorum, acaba bir adaya düşsem yanıma alacağım 3 şey nedir gibi düşüncelere kapılmış olabilirsiniz, birazdan sizi aydınlatacağız. Malta’ya diğer pek çok ülkede olduğu gibi kriterleri yerine getirdiğiniz takdirde çalışma izni vasıtasıyla gidebiliyorsunuz. Ayrıca yeterli geliriniz olduğunu kanıtlayabilirseniz belirli bir süre için oturma iznine sahip olabiliyor ya da eğer varsa Malta vatandaşı olan bir başka aile bireyi aracılığıyla yine oturma izni için başvurabiliyorsunuz. Ancak bu seçenekler aracılığıyla bir oturma iznine başvurursanız, uzun süreli ikamet izni için en az 5 sene ülkede kesintisiz olarak yaşamanız gerekiyor.

Şimdi gelelim Malta’nın bunca ülke arasında ön plana çıkmasının asıl sebebine. Malta, aşağıdakileri gerçekleştirdiğiniz takdirde, size 12 ay gibi bir sürede direkt olarak Malta vatandaşı olma hakkı tanıyor.

• Yatırımcı programı olarak adlandırdıkları seçenekte ilk etapta Malta’nın ekonomisine katkıda bulunmanız adına devlete 650.000 Euro’luk bir bağışta bulunmanız gerekiyor. Bunu sorun etmiyorsanız ve tabii ki 650.000 euro bağış yaparım beybisi ne olacak diyorsanız, küçük sürprizlerle şaşırtmaya devam edeceğiz çünkü işler bu şekilde bitmiyor. Eğer yanınıza eşinizi ya da 18 yaşın altında çocuğunuzu götürmek istiyorsanız her ikisi için de +25.000 Euro, maddi olarak desteklediğiniz ve 18 yaş üstü bir çocuğunuz varsa da 50.000 Euro daha ödemeniz gerekiyor. Bunun üstüne ise, Malta’da en az 350.000 Euro değerinde bir ev satın almanız ya da yıllık 16.000 Euro ve üzeri kira ödüyor olmanız gerekiyor. Durun, daha bitmedi! Nereye gidiyorsunuz, bir şey anlatıyoruz. Tüm bunları yaptıktan sonra yine Malta devletine bir katkıda daha bulunmanız bekleniyor ki onda da hisse ve bono üzerinden 150.000 Euroluk bir yatırım daha yapmanız gerekiyor. Bunun sonucunda da 12 gibi bir süre içinde Malta vatandaşı olmaya hak kazanıyorsunuz.
• Malta’da yaşamak nasıl bir şeydir merak edenler için birkucukulke.com ile yaptığımız Malta’da yaşam röportajımıza göz atabilirsiniz.

7. Norveç Göçmenliği

Eğer siz de İskandinav ülkelerinin düzenine vurulmuşlardansanız, Norveç’ göç etme seçeneğini değerlendiriyor olabilirsiniz. Norveç’e tabii ki yakınınız (çekirdek aileniz) üzerinden başvuruda bulunmak en net yöntem. Ancak tabii ki çoğumuz bu olanağa sahip değiliz. Dolayısıyla aşağıda size sunacağımız seçeneklerden birini değerlendirmek gerekiyor.

• Eğitim sisteminin ne kadar başarılı olduğunu göz önünde bulunduracak olursak Norveç’te üniversite okumak ya da Norveç’te yüksek lisans yapmak istiyor olabilirsiniz. Bu şekilde Norveç’e gidecek olursanız orada okuduğunuz süre boyunca öğrenci vizeniz ile birlikte orada yaşama ve haftada 20 saat çalışma izniniz de oluyor. Eğer eşiniz veya varsa çocuğunuzun da bu süre içinde yanınızda olmasını istiyorsanız, onlara kısa süreli oturma izni alabilmek adına da bir başvuruda bulunabiliyorsunuz. Ancak bu noktada tabii ki kendinizin ve ailenizin orada geçimini sağlayabileceğinize dair bir kanıtınız olması da gerekiyor. Bu seçeneği özellikle vurgulamamızın sebebi, Norveç’te bu şekilde bulunduktan sonra hem orada okumuş olacağınız hem de orada iş deneyiminiz olacağı için, bundan sonraki süreçlerde orada kendinize uygun bir iş pozisyonu yaratıp, kalma ihtimaliniz çok daha yüksek oluyor.
• Eğer Türkiye’den Norveç’te bir iş bulma arayışına girdiyseniz ve henüz uzun süreli bir iş bulamadıysanız, Norveç’e “dönemsel işçi” olarak gidebiliyorsunuz. Örneğin turizm, yeme içme sektörü, tarım gibi alanlarda bir iş pozisyonu bularak, kısa süreli oturma izni hakkını da kapmış oluyorsunuz. Bu süre Norveç’te yasal olarak kalıp, daha uzun süreli bir iş arayışına girebilmek adına mantıklı olabilir. Bu arada, Norveç’in konumunu ve Norveçli balıkçılar ile ilgili esprileri hatırlayacak olursanız size garip gelmeyecek bir dönemsel işçilik seçeneği de gemilerde çalışmak.
• Eğer eğitim seviyeniz üniversite mezunu veya üzerinde ise “nitelikli çalışan” olarak Norveç’ten oturma ve çalışma izni alabilme şansınız var. Bunun için birkaç seçeneğiniz var. Örneğin oradaki bir firmada çalışmaya başlayacak olursanız işiniz oldukça kolaylaşıyor. Ya da Türkiye’de bir firma sahibiyseniz, bu işinizin Norveç’le bağlantılı olduğunu kanıtlayabilirseniz bu şehirde de bir oturma iznine sahip olabiliyorsunuz.
• Norveç’te 3 sene boyunca geçerli bir oturma izni ile yaşadığınız zaman eğer sabıkanız yoksa ve yeterli derecede Norveççe konuşabilecek noktaya geldiyseniz daha uzun süreli bir oturma izni almaya hak kazanıyorsunuz. Eğer son 10 yılınızın 7 yılını Norveç’te geçirdiyseniz de vatandaşlığa başvurma hakkı kazanıyorsunuz.

8. Uruguay Göçmenliği

Eğer Uruguay’da yaşamak istiyorsanız, Uruguay vatandaşlığı sürecine geçiş yapmadan önce, tabii ki oturma izni almanız gerekiyor. İlk etapta bazı formalite belgeler (sicil kaydı, evliyseniz evlilik cüzdanı, Uruguay’da yaşayacağınız yere dair bilgi vs. gibi) sunmanız gerekiyor. Ayrıca orada çalışmaya başlayana kadar geçinebileceğiniz kadar paranız olduğunu kanıtlamanız da isteniyor. Bu gibi adamı çok da zorlamayacak belgeleri sağladıktan sonra başvurunuzu gerçekleştiriyorsunuz ve üstünde “BEN BURAYA UYUŞTURUCU KAÇAKÇILIĞI İÇİN GELDİM SELAM :)))” yazan bir kağıt falan vermediyseniz süreç başlıyor. Oturma iznini ne zaman alacağınız belirsiz, çünkü süreç dönemsel olarak değişkenlik gösteriyor. Ancak bu süreç boyunca Uruguay’da kalmanız için de size geçici bir kimlik benzeri belge sağlıyorlar. Uruguay’da oturma izniniz onaylandıktan sonra, eğer evliyseniz 3 sene, bekarsanız 5 sene içinde Uruguay vatandaşı olma hakkında sahip oluyorsunuz. Üstelik bu süreç, oturma iznini aldığınız andan itibaren değil, başvuruda bulunduğunuz günden itibaren sayılıyor. Yani Uruguay vatandaşı olmak için ülkeye herhangi bir yatırım yapmanız ya da herhangi bir konuda kendinizi ispatlamanız falan gerekmiyor.

*Uruguay ile ciddi ciddi ilgilenenleriniz için şurada Uruguay deneyimizi, ülkenin sistemini ve yaşam koşullarını anlattık.

The post Yurtdışına Göç Rehberi: Pes Edenler İçin 8 Alternatif Ülke appeared first on OitheBlog.

1. Londra, Birleşik Krallık

2. Lodz, Polonya

3. Prag, Çek Cumhuriyeti

4. Lizbon, Portekiz

5. Bethlehem, West Bank

6. Buenos Aires, Arjantin

7. Paris, Fransa

8. Mexico City, Meksika

9. Bristol, Birleşik Krallık 

10. Santiago, Şili

11. Bogotá, Kolombiya

12. İstanbul, Türkiye

13. Rio de Janeiro, Brezilya 

14. New York City, A.B.D.

15. Moskova, Rusya

16. Cape Town, Güney Afrika

17. Melbourne, Avustralya

18. São Paulo, Brezilya

19. Berlin, Almanya

20. Valparaiso, Şili

http://www.boredpanda.com/best-street-art-cities/

The post Sokak Sanatında En İddialı 20 Şehir appeared first on OitheBlog.

Kendisine teşekkürü bir borç biliyoruz, siz de bilin, çünkü pek detaylı pek işe yarar bir röportaj çıktı ortaya.

Sidney, Türkiye’den bakınca, dünyanın diğer ucu gibi görünüyor. Hem çok uzak, hem çok farklı olduğunu tahmin ettiğimiz bir kültür. Bu gibi sebeplere rağmen neden Sidney’i tercih ettin?

Avustralya’yı tercih etmemin sebeplerini şu şekilde madde madde özetleyecek olursam daha net olacaktır;

– 3. Dünya ülkeleri ile karşılaştırınca oturmuş bir demokrasi ve insan hakları anlayışının olması, Amerika’nın para eksenli anlayışının aksine insan odaklı bir anlayış olması

-Kanada’nın soğuğu yerine başlıca şehirlerinde (Brisbane, Perth, Sydney) yaz kış tropikal bir iklimi olması

-Avrupa’dakinin aksine Türk sayısının oldukça az olması fakat Türk-Avustralya halklarının ortak bir tarihi geçmişle birbirine bağlı olması

-Faşizm ve cehaletin minimum şekilde hissediliyor olması ve genel toplum yapısı ve kültürü içinde yerinin olmaması.

-Dünyanın 4 bir köşesinden gelen kültürlerin kesişme noktası olması.

Kendini tanıyıp anlayabilmek için “konfor bölgesi” dışına çıkarak farklı kültürler öğrenmenin gerekli olduğunu düşünüyorum.

Sence İngilizce eğitimi açısından Sidney doğru bir tercih mi? Avustralya aksanının biraz daha farklı olduğunu biliyoruz, bu zorlanmana neden oldu mu?

Avustralya’da eğitim almak isteyen Türklere bir tavsiye verecek olursam, bence işinin ehli bir kurum olan Hub Education mutlaka değerlendirilmeli. Bana eğitim kelimesinin gerçek anlamını öğreten bu kurum, işine tutkuyla bağlı başarılı bir Türk tarafından yönetiliyor.

Pek çok insan gibi dizileri altyazısız izlemeyen, şarkı sözlerini anlamak için çabalamayan bir insandım. Hangi yabancı dil olursa olsun, tembelliği bırakıp duymaya, anlamaya çalışmak gerek. Sydney İngilizce öğrenmek için bence doğru bir tercih. Fakat belli bir seviyeye gelmeden biletinizi alıp kalkıp giderseniz zorluk çekersiniz. Aksan farklılıkları her yerde var. Türkiye’deki gibi düşünün. Büyük şehirlerde az, küçük yerlerde daha çok karşılaşılıyor. Aksan farklılıkları bence zorlanmak için değil dili renklendirmek için var ve bence oldukça keyifli.

Sidney’de yaşam hakkında ne düşünüyorsun? Yine olsa yine yaparım diyebiliyor musun? Gerçekten de tahmin edildiği gibi yaşam koşulları Türkiye’den daha mı iyi?

“No worries, no dramas”. İnsan hayatında endişe ve dramın yeri olmamalı. Devlet burada bunu sağlamış durumda. 3. Dünya ülkelerinde insan hayatının gerçekten değeri yok. Burada birisi ölürse 1 hafta haber yapıyorlar, hakkında belgeseller çekiyorlar. Kimsenin TV izlediği yok ya o da ayrı konu. Nerede yaşarsanız yaşayın evinize 5-10 dakika yürüme mesafesinde Gezi Parkı’nın onlarca katı büyüklüğünde parklar var. Kaldırım ile yol arasında şehir içi hariç her bölgede yeşil alanlar var. Kaldırıma park eden araba göremezsiniz. Sıradan sokakların hepsinde 100-200 yıllık tarihi ağaçlar var. Ambulans – itfaiye araçlarının ihtiyaç halinde gelmesi saniyelerle ölçülüyor. Toplu taşıma İstanbul’dakine kıyasla en az 20 gömlek ötede. Otobüslerde ayakta yolcu taşıma limiti var (18 kisi). Kanunlar herkes tarafından takip ediliyor. Kurnaza, tilkiye, mafyaya, kabadayıya, sapığa yer yok. Gece-gündüz güvenli. Her türlü mekana sarhoş değilseniz elinizi kolunuzu sallaya sallaya girebilirsin, kimse size yanında kadın yok diye ikinci sınıf insan muamelesi yapmaz. Kadın-erkek 7’den 70’e herkes eşit şartlarda yaşıyor. Herkes vergisini ödüyor ve ödenen vergiler halka bir şekilde geri dönüyor. Halk arasında gelir eşitliliği var ve bunun kültüre bariz yansımaları var. Çöp toplayanla ofis işi yapan arasında gelir eşitliği ve sosyal statü eşitliği var. Herkes birbirine saygılı. Türkiye gibi ülkelerde var olan parayla statü sahibi olmaya çabalayan insanlar yok. Para bir amaç değil. Hiç birinizin aklına gelmemiştir belki ama beyaz çorap giyen insanları hor görüp burun kıvırmak statü farkının kültüre nasıl yansıdığının bir göstergesi. Türk kültüründe insanlar birbirini yükseltmeye değil içten içe yermeye uğraşıyor. Burada tam tersi. Daha lisede bu düşünce yapısının temelleri veriliyor. Amaç hayatı güzel yaşamak ve mutlu olmak, tutkulu olduğun şeyi yapabilmek, tutkun yoksa da mutlu yaşayabilmek, ve en önemlisi eğlenmesini bilmek. Bazen içkiyi fazla kaçırıyorlar orası ayrı konu. Umarım Türkiye gibi ülkelerde mevcut ekonomik düzenin anapara yerine eşitlik üzerine dayalı olduğu, demokrasinin pratikte doğru kullanıldığı, ve sınırların kalktığı bir dünyayı kurabiliriz. Tüm insanların bir birey fakat bir bütün olduğu bir dünyada bunu yapabilmek için tek yapmamız gereken birbirimizi anlayabilmek. Bu yüzden evet, yine olsa yine yaparım.

Yaşam koşulları pahalı mı? Yeme-içme, kira, ulaşım gibi konulara nasıl bir çözüm getirdin, Türkiye’ye kıyasla çok büyük fark var mı? Bize günlük hayatta yaptığın harcamalardan birkaç örnek vererek anlatabilir misin?

Taşıma suyla değirmen dönmez demişler. Bir 3. Dünya ülkesinde kazandığın para ile burada değirmenin çarkını anca ıslatırsın. Tavsiyem, doğru vizeyle gelip hayatınızı burada kazanmanız. Öğrencilerin haftada 20 saat çalışma izinleri var. Gelip bir şekilde okulunu ödeyebilen ve hayatta kalabilen başarılı öğrencilerin hikayelerini dinledim. Muhtemelen en zor yolu seçmiş olursunuz, hazır olun. Ama onlar yapabiliyorsa siz de yapabilirsiniz.

Buradaki bazı harcamalardan birkaç örnek verecek olursam;

*Kira paylaşımlı evde bir bireysel oda, semtine göre haftalık $250 – $3502

*Kendim pişiririm diyorsanız mutfak alışverişi ALDI’den yaparsanız ve Coles’den indirimleri takip ederseniz haftada $100

*Mutfağa girmem ama evde yerim diyorsanız donmuş gıda üyelikleri 6 öğün için haftalık $20 civarında eve teslim ediliyor.

*Toplu taşıma için kullanılan Opal Card haftada $40

*Herhangi bir Pub’da bir bira/şarap içmenin bedeli $5 – $8

*Herhangi bir restoranda içmeden yemek yemenin bedeli $20 – $50

*Fast food daha ucuz ama kendinize bu kötülüğü yapmayın. Yine de vereyim derseniz, fast food zincirlerinden biri olan Hungry Jacks’te bir tavuk burger $4

*Suyu musluktan içiyoruz. Sokakta, parklarda ve toplu taşıma noktalarında halk için musluklar var. Veya herhangi bir içki satılan yere girin, kimseye sormadan bardağınızı alın ,bardan suyunuzu doldurup için. Kanun gereği içki servis eden yerler halka açık olarak su vermek zorunda.

Kültürel açıdan ne gibi farklar var? “Ben burada ne yapıyorum ulan?” dediğin anlar, tuhaf anıların, oldu mu? Adapte olmakta güçlük çektin mi?

Orta Doğu’nun kurnaz kültürüne alışmış Türkler için buraya alışmak çok kolay. Her şey kurallı ve herkes tarafından takip ediliyor. Karmaşık hiçbir şey yok. Sosyal yaşam çok basit. Evetse evet, hayırsa hayır. İstiyorsan istiyorsun istemiyorsan istemiyorsun. İlk başta biri tarafından reddedilme duygusu Türk kültürü için ağır gelebilir ama geniş düşünürseniz ilerde oluşabilecek her türlü komplikasyonu baştan engelliyorsunuz. Ön yargılardan kesinlikle kurtulmak ve karşındakini anlamak ve saygı duymak gerek. Elbette ahmaklar ve muhattap olmayacağınız insanlar olacak fakat bu her yerde böyle. Kabuğundan sıyrılabilirseniz saf ve temiz arkadaşlıklar ve güçlü bağlar başlangıcına hazır olun. Anlayış, çeşitliliğe saygı, hoşgörü, açık fikirlilik, ve pozitif duygularla yaklaştığınız sürece hayattan da aynı geri dönüşü alıyorsunuz.

Bir Aussie’nin (Avustralyalı) Türkiye’ye gelip alışmaya çalışması bence çok zor olurdu ama bahsettiğim kafa yapısına sahip Türkiye’den Avustralya’ya giden biri için adaptasyon çok daha kolay.

Şu an orada geçimini nasıl sağlıyorsun? Yeterli kazanç sağlayabiliyor musun? Türkiye’deki hayatını bırakıp gittiğine değdiğini düşünüyor musun?

Casual işlerde haftada 24/32 saat çalışarak geçim sağlıyorum. 40 saat çalıştığım zamanlar daha fazla vergi ödüyorum ve neredeyse aynı hesaba geliyor o yüzden kasmanın bir anlamı yok. Tam zamanlı ofis işi yapanla veya hiç çalışmayanla benzer paralar kazanıyorum ve halkın geri kalanıyla eşit bir hayat standardına ve sosyal yaşantıya sahibim. Paranın ikinci planda olduğu bir düzende insanin kendi yolculuğuna odaklanabilmesi her şeye değer.

Arkadaşlık ilişkileri, insan profilleri nasıl? Avustralyalılar nasıl insanlar? Yeni insanlar tanımakta, çevre edinmekte güçlük çektin mi?

“Supporting the mateship”. 2005 yılında Canberra’da (Avustralya’nın başkenti) parlamento binasında çalışan güvenlik görevlilerinin insanları “mate” diye çağırmaları yasaklanmış ve bu yasak yalnızca 24 saat sürmüş. Polisinden milletvekiline herkes sakin, hoşgörülü ve doğal. İnsanları meslek gruplarına göre ayırmanın bile ayrımcılık yaratabileceğini düşünebilen bir millet içinde çevre edinmek gerçekten çok kolay. Fakat yüzeysellikten kurtulup bir sonraki aşamaya geçebilmek için insanlarla vakit geçirmeniz gerek. Kendiniz gibi maceraya atılmış pek çok insan bulabilirsiniz. Meetup, Internations gibi online platformları kullanmak sosyalleşmenizi çok daha hızlandırıp konu odaklı hale getirebilir.

Sidney’de sıradan bir gün nasıl geçiyor? Gün içinde bulunduğun aktiviteler, İstanbul’dakine benziyor mu mesela?

Hayat burada çok eğlenceli geçiyor. Yapılacak aktivitelerin sınırı yok. Türkiye’de maddi yük getireceğinden dolayı farklı şeyleri denemeye korkarız genelde. En basitinden örnek vereyim, Golfe zengin sporu deriz. Burada zengin fakir sporu diye bir şey yok. Spor gerçekten insanların hayatının büyük bir bölümünü oluşturuyor. Ve spordaki çeşitlilik muazzam. İlgi duyduğunuz herhangi bir spora yönelmek çok kolay. Veya personal trainer tutup boot camp’lere katılmak oldukça yaygın. Tek bir spordan ziyade farklı farklı alanlara yönelebilirsiniz. Ben kendi adıma Capoeira, Yoga, ve Fitness yapıyorum. Spor haricinde her hafta yapılacak bir aktivite oluyor. Mangal kültürü inanılmaz yaygın ve halka açık parklarda elektrikli mangal sistemleri var. Arkadaşlarla Pazar günü 957 km^2’ lik bir parkta toplanıp mangal yapıp içerek bütün günü geçirebilirsiniz. Açık havada vakit geçirmek kültürlerinde çok yaygın. Veya pub’da tanımadığınız insanlarla çeşitli konularda sohbetlere dalabilirsiniz. Ev davetlerine katılabilir, veya kendiniz davet verebilirsiniz. İstanbul’da sosyalleşmek için ekstra bir çaba sarf etmek gerekiyor çünkü trafikte geçirdiğiniz süreyi ve iş saatlerini topladığınız zaman geriye anca uyumak için vakit kalıyor. Bu da hayatı neden yaşadığınızı sorgulamanıza yeter.

Yemek kültürü ne durumda? Ne yenir, ne içilir? Aç kalır mıyız? Kanguru mu yiyoruz?

Muazzam bir yemek kültürü var. Dünyanın 4 bir yanındaki kültürlerin kesişme noktası olan bir şehirde her türlü dünya mutfağını bulmak mümkün. Ben geldiğimden beri Türk restoranına gitme gereği hissetmedim. Canımın çektiğini evde kendim yapabiliyorum zaten (Türk patlıcan yemeklerinden vazgeçemem). Thai, Japanese, Chinese, Brazilian, Indian, Greek, Mexican, Lebanese, Italian, Turkish… ne ararsanız var ve kaliteli yemek bulmak zor değil. Tek sıkıntı taze balık kültürü zayıf. Genelde donmuş balık alım satımı yapılıyor. Kabuklu deniz hayvanları sık tüketiliyor. Kanguru eti çok doğal ve faydalı bir et. Ama herkes yiyemez çünkü oldukça sert ve kanlı. Kokoreçten vazgeçmeniz gerekebilir ama kazandığınız çeşitliliğin yanında o kadar da koymayacaktır. Midenizi 10 dolara tıka basa güzel yemekle doldurmak için Pub’larda yerliler için yapılan indirimli saatleri takip edin.

Gece hayatı ve etkinlik açısından aktif bir şehir mi? Özellikle tercih ettiğin mekanlarla ilgili bize birkaç tavsiyede bulunabilir misin?

Gece hayatı yeni kanunla birlikte NSW (New South Wales) genelinde gece 1.30 ‘da lock out, 3.00’ de son içki şeklinde. Farklı bölgelerde farklı gece hayatları var. Oxford street’de Gay Bar’larda eğlenip kaliteli canlı müzik dinleyebilir, Newtown’da Jazz kulüplerine takılabilir, City’de Ivy club’da dans edebilir, veya Kings Cross’da Taksim karmaşasını yaşayabilirsiniz. Etraftakileri rahatsız edecek şekilde sarhoş olursanız size daha fazla içki servis edilmeyecektir ve binanın 50 metre yakınına o gece için yaklaşmanız yasaklanacaktır. İtiraz etmeniz durumunda $550 ceza ödemek durumundasınız. Kanunen $11 bine kadar ceza arttırılabilir. Tavsiyem bu durumda gurur yapmayıp taksi çağırmanız. Alkollün girdiği yere kavga da girebiliyor. Örneğin birisine çarptınız birası üzerine döküldü, özür dilediniz müzikten ve sarhoşluğundan sizin özrünüzü duymadı ve arkanızı dönüp gittiniz. Başınıza gelebilecek en kötü şey yumruk yemek olur. Ama bir yumruk bile insanı öldürebileceği için yumruk atmanın cezası hapis. Vize iptali ve sınır dışı edilmekten bahsetmiyorum bile. Siz siz olun asla saldıran taraf olmayın. Olur böyle şeyler deyin geçin.

Son olarak, buralara kadar gelmişken denemeden/görmeden dönmeyin diyebileceğin şeyler var mı? Bize birkaç ipucu verebilir misin?

İkonik olarak görmeniz gereken yerler; Opera House, Bondi Beach, Harbour Bridge, Sydney Tower, Manly Beach, Watsons Bay, Botanical Gardens, Bondi – Coogee Coastal Walk, Blue Mountains. Bunlar haricinde Sydney Vivid, New Year’s Eve, Bondi Winter Magic ve gerçekleşen sayısız müzik festivallerini kaçırmayın. Bu festivalleri bulmak web’e Sydney Festivals diye yazıp aratmak kadar kolay. Uçak biletlerini iyi araştırın; Jetstar, Virgin, Tigerair gibi firmaların ucuz biletleri oluyor. Ayrıca haftasonları Melbourne’a veya Brisbane’a gidip gelebilirsiniz.

The post Avustralya’da Yaşam Serisi No: 3 appeared first on OitheBlog.

Benim gibi hissetmeyen insanlar, yılbaşını dünyanın birçok şehrinde dev organizasyonlarla kutluyor. Belki başka bir şehirde yılbaşı kutlamayı ben bile sevebilirdim diye düşünüyorum. Yılbaşını farklı bir ülkede, farklı insanlarla, farklı bir ortamda kutlamak gerçekten çok değişik ve eğlenceli bir deneyim olabiliyor. Bu deneyimi yaşayabileceğiniz ve dünyada yılbaşı organizasyonlarıyla ön plana çıkmayı başarmış birkaç şehirden söz etmek gerekirse.

1. New York- Times Square

Burada, gece yarısı yani yeni yıla girerken gerçekleşen ‘Times Square top düşüşü’ ile ünlenmiş bir kutlama oluyor. Tamam iyi hoş, ışıl ışıl bir top bu ama geri sayım yaparken bu topun hareket etmeye başlaması bu kadar insana neden bir anlam ifade ediyor ben de bilmiyorum. Hava Aralık ayında ortalama 0 derece olmasına rağmen her sene milyonlar akın ediyor buraya, gece boyu süren birçok konser ve etkinlikle eğlenceli bir kutlama oluyor.

2. Paris

Paris, klasikleşmiş bir başka yılbaşı kutlamasına ev sahipliği yapıyor. Eyfel Kulesi’nin etrafında gerçekleşen havai fişek gösterisi görsel olarak gerçekten çok hoş. Ayrıca bu dönemde Paris ışıl ışıl süslenmiş sokaklarıyla, dekorasyonlarıyla gezmesi çok keyifli.

3. Londra

Havai fişek gösterileriyle ön plana çıkmış bir başka şehir de Londra.

4. Rio de Janeiro- Copacabana Plajı 

Brezilya’da yılbaşı kutlamak isteyenler gördüğünüz gibi Copacabana plajına adeta akın ediyor. Tabi ki havai fişeksiz yılbaşı kutlaması olmaz. Ama burası hem aktivite, hem eğlence, hem hava koşulları göz önünde bulundurulduğunda yılbaşı kutlamak için en ideal şehirlerden biri. Yılbaşını dışarda şort tişörtle geçirmek isteyenler buraya.

5. Sydney

Yeni yıla ilk giren şehirlerden biri olduğu için, ‘Amaaan Sydney’i her sene haberlerde izliyoruz zaten’ diyor olabilirsiniz. Ama burada da Aralık ayında mevsimin yaz olması bence gitmek için yeterli bir sebep.

6. Berlin

Konu eğlence olunca Berlin’de zaten her gün yılbaşı. Yılbaşına özel fazladan da bir sürü organizasyonlar, konserler, çılgın kulüp partileri oluyor.

7. Orlando- Disney World

Disney World genellikle çocuklu ailelerin tercih edeceği bir destinasyon gibi gelse de ,burada yılbaşı için yetişkinlere özel birçok aktivite ve eğlence oluyor. Hava da ortalama 25 derece ve Orlando’ya tatil için çok ideal bir dönem.

8. Amsterdam

Amsterdam’da normalde çılgın havai fişek gösterisi olmuyor. Daha çok sokakta kendi kendine havai fişek patlamaya çalışan, normal bir günde yaptıklarını görsek ‘bir yeri yakacak bu gerzekler ulan’ diyeceğimiz insanlar doluşuyor. Sokaklarda, barlarda, kulüplerde, nereyi boş buluyorsa eğleniyor zaten bu halk.

9. Las Vegas

Las Vegas, herşeyin en iyisini, herşeyin en pahalısını, en büyüğünü yapmazsa olmaz. Aşağıda da görebileceğiniz gibi hayat pahasına da olsa abartı performanslar, Rihanna’nın ev sahipliği yaptığı partiler, efendim başka bir yerde Jay-Z  konseri gibi etkinliklerle karşılaşmak mümkün. Gece yarısı da 6-7 otelden aynı anda atılan havai fişekler gördüğünüz gibi çok güzel bir sahne oluşturuyor.

The post Yılbaşını Geçirebileceğiniz En Eğlenceli 9 Şehir appeared first on OitheBlog.

Not: Avustralya’yı okumalara doyamadım diyorsanız, bir diğer röportajımız da şurada.

Ne kadar süre Avusturalya’da yaşadın ve neden orayı tercih ettin?

Yaklaşık 11 sene kadar Avustralya’da kaldım. Üniversite eğitimi için yurtdışını düşünüyordum ve ilk tercihim doğrusunu söylemek gerekirse Amerika idi. Tabi bu senenin 2000 olduğu, internetin hayatımıza henüz hakim olmadığı ve bilgiye erişmenin ansiklopedilerle sınırlı olduğu bir döneme denk geldiği için neden Amerika dediğim daha iyi anlaşılabilir, lakin diğer bütün ülkeler kara kutu gibiydi. Araştırmalarımı yaparken girdiğim bir acenta sayesinde Avusturalya ile tanıştım, bugün baktığımda da iyi ki o acentaya girmişim diyorum.

Sence yaşamak için uygun bir ülke mi? “Yine olsa yine yaparım” diyebiliyor musun?

Avusturalya bana göre kesinlikle bir insanın “şöyle bir dünyada yaşamak isterim” diye hayalini kurduğu yerin dünya coğrafyasındaki yeridir. İklimi, insanları, kuralları, yaşam tarzı, her şeyiyle muhteşem bir harmonide kavrulmuş, gerçekten çok medeni bir ülke seklinde tanımlasam, sanırım orada yaşamış kimse karşı çıkmaz. Özellikle bizim gibi 3. Dünya ülkesinden giden biri için (evet, ne yazık ki kabul etmek istemesek de ülkeler arasında bizi bu noktaya koyuyorlar) bu farkları görmek hiç de zor değil. Evet, belki bize göre biraz daha yavaş ilerliyor hayat, daha sakin hatta kimine göre sıkıcı da denilebilir. Fakat bu tamamen düzenden kaynaklanan bir durum aslında. Biz gerek trafiğiyle, gerek bürokrasisiyle, gerek hayatın normal akışıyla tam bir kargaşa toplumu olduğumuzdan, bu iki ülke arasındaki stres kıyaslamasını da göz önünde bulundurursak, yaşamak için Avustralya’nın kesinlikle birkaç adım önde olduğunu söyleyebilirim. Yine olsa yine yapar mıyım? Şöyle cevap vereyim, ben 2 sene önce temelli dönüş yaptım Türkiye’ye ve yaklaşık 1 sene önce tekrar Avustralya’ya geri dönme kararı aldım, ve şansım yaver giderse 3-4 ay içinde de dönüyorum. Sizce yine yapmaz mıyım?

Orada ne konusunda, hangi üniversitede eğitim aldın? Eğitim konusunda doğru bir tercih olduğunu düşünüyor musun, sana katkısı oldu mu?

Central Queensland University’de işletme eğitimi aldım. Avustralya, üniversite eğitim kalitesi konusunda dünyada ilk 5 ülke içindedir. Şimdiye kadar yapılan gerek bilim, gerekse tıbbi buluşların birçoğunun çıktığı yer Avustralya’nın çeşitli üniversiteleridir. Tamamıyla araştırmaya dayalı, ezberden uzak ve gerçekten bir öğrencinin okurken zevk aldığı bir eğitim sistemi benimsenmiştir. Bu sistemin bir öğrenciye en büyük artısı, eğitim hayatının sonunda dahi kendinden öğrenilmesini istenenleri makro seviyede hatırlayabilmesi ve ileride uygulayabilmesine olanak sağlamasıdır. Gerçekten sıkılmadan, bunalmadan, eğlenerek başarılı olunabilecek bir sistem diyebilirim.

Peki üniversite bittikten sonra yaşamını sürdürmek için ne yaptın? Başka bir ülkede çalışmak zor olmadı mı? Çalışma koşullarını Türkiye ile kıyaslayabilir misin? Gerçekten de tahmin ettiğimiz gibi orada koşullar daha mı “insancıl”?

En büyük eksik vize. Eğitim boyunca öğrenci vizeniz geçerli ve çalışma izniniz haftada maksimum 20 saat. Okul bittiğinde ise eğer oturma izni ya da vatandaşlığınız yoksa size birisi sponsor olmadığı takdirde ülkeden ayrılmanız gerekiyor. Neyse ki benim oturma iznim olduğundan dolayı böyle bir zorlukla karşılaşmadım. Eğitim hayatım boyunca yurtdışına gitmiş birçok öğrenci gibi ben de çok ilginç işler yaptım diyebilirim. Çalışma izni 20 saat olunca tabi insan maksimum getiri kazanmak istiyor bundan. Fast food kebapçılardan taksi şoförlüğüne kadar ilginç bir yelpazede çalıştım, gerçekten enteresan deneyimlerdi benim için. E okul bitince şartlar birden değişiyor tabi ki. Son 4 senemde uluslararası bir firmada eğitim danışmanlığı alanında eyalet müdürü olarak çalıştım.  Avustralya’da iş hayatındaki en dikkat çekici farklılık ast-üst ilişkisi sanırım. İnsanlar o kadar saygılı, o kadar bilgili ve bir o kadar da kaprissiz ve rahat ki, yeni bir iş ortamına girdiğinizde kim kimin müdürü, kim personel kim idareci anlamanız bazen zaman alıyor. En azından benim çalıştığım firmada böyleydi diyebilirim. Ama genel bir bakışla iş hayatını Türkiye ile kıyaslarsak, biz gerek mantalite, gerek ekonomik anlamda çok ama çok gerideyiz. Bizim ülkemizde en ağır işi yapan kişi en az ücreti alırken, Avustralya’da bunun tam tersi bir sistem işliyor ve yeri geliyor, bir mavi yakalı ayni firmadaki bir beyaz yakalıdan çok daha fazla kazanabiliyor. İyi para kazanıp iyi şartlarda yasayabilmek için Türkiye’de olduğu gibi iyi üniversiteler bitirip, bir kaç diploma alıp iyi pozisyonlar kovalamak ve şanslıysanız bulmak zorunda kalmıyorsunuz. Avustralya bir sıvacının, duvar ustasının, tesisatçı ya da fayansçının bir banka memurundan çok daha fazla kazandığı bir ülke. Yeter ki ne yapmak istediğinizi bilin, işinizden zevk alın ve onu iyi yapın.

Yaşam koşulları pahalı mı? Kira, ulaşım, yeme-içme gibi durumları göz önünde bulundurduğunda, İstanbul ile arasında ciddi farklar var mı?

Yaşam pahalı gibi gözükse de aslında bizimkinden standart olarak çok çok daha yüksek. Evet Türkiye’de kiralar çok daha ucuz, yeme-içme de daha ucuz ama unutulmamalıdır ki, buradaki gelir ile giderler de paralel ilerliyor. Yani kazancınız, iyi koşullarda yaşamanızı kolaylıkla sağlayabiliyor. Türkiye’de asgari ücretle 3 depo benzin alınabilirken, Avustralya’da bu oran yaklaşık 30 depoya denk geliyor. Dolar-lira kuru olarak bakıldığında çok pahalı gözüken hayat orada kazanıp yaşadığınız sürece emin olun size buradakilerden çok çok daha fazla imkan tanıyacaktır.

 Hangi bölgede yaşamak daha mantıklı?

Şu an için Queenland eyaleti en popüler eyalet ve başkenti Brisbane de en popüler şehri diyebilirim. Her ne kadar insanlar genelde Sydney ya da Melbourne’u bilseler de, Brisbane su an için bu iki şehirden en çok göç alan şehir konumunda. Bunun en büyük etkisi sanırım tropik iklimi ve insana mutluluk veren doğası ve yaşam tarzı. Sydney ve Melbourne biraz daha İstanbul vari diyebilirim, inceden bir kaos hakim hayata. Stresten uzak düzenli yaşamak isteyen birçok insan Brisbane şehrini tercih ediyor. Ben de bunlardan biriyim.

Kültürel açıdan ciddi farklılıklar var mı? Yaşadığın tuhaf anılar, “ben burada ne yapıyorum ulan?” dediğin anlar oldu mu?

Ben çabuk alıştım diyebilirim. Bunda en büyük etki herhalde 19 yaşında liseyi bitirir bitirmez böyle bir maceraya atılmak oldu. O yaşlarda dünya pek umurunda olmuyor, her şeyi heyecan veren bir oyun gibi yaşadığın için bu farklılıklar aslında hayata renk katıp zevk veriyor, en azından ben öyle hissettim. Oradan buraya gelen biri kültür şoku yasayabilir ama buradan oraya giden biri için ben aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Eğer dünya görüşü medeni seviyede olan, açık fikirli ve özgürlük düşkünü biriyseniz “ben burada ne yapıyorum ulan?” yerine kesinlikle “iyi ki gelmişim lan” dersiniz. Ama belirtmeden geçemeyeceğim, en büyük sorun yemekler. Eğer mutfakta iyi değilseniz aradığınız tatları dışarıda bulmanız ne yazık ki biraz zor. Sanırım bizim onlara göre en büyük artılarımızdan biri mutfağımızın zenginliği.

Dil açısından ne gibi sorunlar yaşadın? Sence dil öğrenmek için Avustralya doğru bir tercih mi?

İşte bu kısım işin en zor kısmı. Benim İngilizcem süper diyeni gelişine alnından karışlayan bir ülke Avustralya. Ben kolej mezunuyum ve hayatım boyunca İngilizce okudum diyebilirim. Giderken de İngilizceme çok çok güvenerek gittim. Ama daha ilk gün kendime sorduğum ilk soru “bize okulda ne öğrettiler lan bunca sene” oldu. Bir kere hiç bir terimi bizim öğrendiğimiz gibi kullanmıyorlar, olayları ifade edişleri, kullandıkları kelimeler çok çok farklı ve içinde yasamadan kesinlikle başka bir yerden duyup öğrenebileceğiniz bir yapıda değil. Örnek vermek gerekirse, İstanbul’da çekirdek dediğimiz şeye İzmirliler çiğdem derler. Hayatınızda bunu hiç duymadan İzmir’e giderseniz “gelirken çiğdem al” dediklerinde “Çiğdem kim?” cevabını vermeniz hiç de abes kaçmaz. Şimdi düşünün ki yabancı bir ülkede ve dilini çok da iyi bilmediğiniz bir yerde karşınıza sürekli çiğdemler çıkıyor. Bunun üstüne bir de aksanları da kendine özgü olmaz mı? (Tam bu aralar “burada ne yapıyorum ulan?” demiş olabilirim, yalan olmasın) Aslında alışınca çok yumuşak ve güzel bir tınısı var fakat alışana kadar ne yazık ki anlamakta çok güçlük çektiğiniz bir aksanları var. Ama her şeye rağmen dil öğrenmek için mükemmel bir yer diyebilirim. Bir kere çok kozmopolit. Bir günde herhalde minimum 5-7 değişik ülkeden insanla muhatap oluyorsunuzdur hayatın normal akışı içerisinde. Asyalısı, Hintlisi, Avrupalısı, Afrikalısı, Güney Amerikalısı, o kadar çok milletten o kadar çok değişik insan o kadar çok değişik aksanla İngilizce konuşuyorlar ki, başta çok zorlasa da öğrendikten ve alıştıktan sonra dünyadaki her aksanı kendi ana diliniz gibi algılamaya başlıyorsunuz ve bu bence gerçekten çok büyük bir şans.

Avustralya gece hayatı ve etkinlik açısından aktif bir ülke mi? Gitmeyi sevdiğin birkaç mekan önerebilir misin?

Avustralya’da sosyal hayat eşittir gece hayatı diyebilirim. Özellikle Cuma ve Cumartesi geceleri ülkenin genç nüfusunun herhalde %70i dışarıda eğleniyordur. Dünyanın en ünlü DJ’lerinin sıkça uğradığı Avusturalya gece kulüpleri sabahın ilk ışıklarına kadar hafta sonunuzu bir nebze parselliyor diyebilirim. Ama sadece gece hayatı ile sınırlı olmayan, doğasının da insanlara çok şeyler sunduğu bir ülke Avustralya. Yeter ki gezmek isteyin, emin olun gezecek çok yer bulursunuz. İster Dream World’de eğlenceli bir gün geçirin, ister Movie World’de film dünyasının içinde keşfe çıkın, ister plaja inip sörf yapın, ya da şehrin göbeğinde kaya tırmanışlarına katılın, isterseniz doğayla baş başa yürüyüşlere çıkın, adalara gidin, dalışlar yapıp okyanusun o mercanlı diplerini keşfedin, ya da sadece elinizde Margaritanızla havuz başında güneşin tadını çıkarın. Ama şurası da bir gerçek ki, bu ulaşılabilirlik ve bu hayat standardını her an yaşayabiliyor olmak bir zaman sonra heyecanın yerini rutine bırakı yor ve ilk zamanlar çok zevk alarak yaptığınız aktiviteler artık çok normal, yapınca çok da heyecan vermeyen, vakit geçirme planlarına dönüyor.(insanoğlu, doyumsuz iste)

Peki arkadaşlıklar, arkadaş ortamı nasıl? Türkiye’ye özlem duyduğun anlar oldu mu, yoksa orada da samimi dostluklar kurulabiliyor mu?

Öncelikle şu bir gerçek ki, Türkler her yerde ve Türk’ün olduğu yerde kardeşlik derecesinde dostlukların oluşmaması mümkün değil. Ama biz toplum olarak biraz fazla bağlıyız birbirimize, arkadaşım dediğimiz insanlara her şeyimizle güveniriz, her şeyimizi emanet edebiliriz. Bu bizi biz yapan karakteristik özelliklerden birisi olsa da bu yakınlığı bir yabancıyla yakalamak gerçekten çok zor. İmkansız değil, bizim de zaman içinde Türkleştirdiğimiz çok kişi oldu ama genel anlamda bizim 1 haftada kuracağımız o yakın bağı, bir yabancıyla kurmak aylar alabiliyor. O bağlamda bazen insan çok  güvenebileceği insanları özlüyor, keşke onlar da burada olsa diyebiliyor. Ama her şeye rağmen hayat orada da devam ediyor ve gerçek, yakın dostluklar sınırlı sayıda da olsa yine de ortam çok iyi diyebilirim.

Hem Sidney de, hem Melbourne’de yaşama şansın olmuş. İki şehri kıyasladığında ortaya ne gibi farklar çıkıyor? Hangisinde yaşamaktan daha çok keyif aldın?

Melbourne Sydney’e göre daha karakteri olan bir şehir. Avustralya’nın Avrupası diyebiliriz. Sadece çılgın bir iklimi var, bir günde 4 mevsim yaşabiliyorsunuz. 4 mevsim derken mecaz anlamda değil, gerçekten sabahında 35 dereceyle çıktığınız evinizden akşam 5 derecede dolu yağarken dönebiliyorsunuz. Ama yine de kişisel tercihim kesinlikle Melbourne’den yana olurdu.

Melbourne’e kadar gitmişken denemeden, görmeden dönmeyin dediğin şeyler var mı? Bize birkaç tavsiye verebilir misin?

Bak bunu Melbourne olarak cevaplayabilirim. Kesinlikle Crown Casino’ya uğramadan gelmeyin. Kumar sevmiyorsanız da şovlarından etkilenebilirsiniz. Onun dışında ‘Great Ocean Road’ kesinlikle görülmesi gereken bir yer diyebilirim. Tabi bir de ‘Sydney Road’ üzerindeki bir Türk restoranında yemek yemeyi de unutmayın.

The post Avustralya’da Yaşam Serisi No: 2 appeared first on OitheBlog.

Not: Daha fazla Avustralya diyenler için şurada bir röportaj daha var.

Sidney, Türkiye’den bakınca, dünyanın diğer ucu gibi görünüyor. Hem çok uzak, hem çok farklı olduğunu tahmin ettiğimiz bir kültür. Bunlara rağmen neden Sidney’i tercih ettin?

Aslında ben tercih etmedim, hatta nefret ederek geldim. Abim lisedeyken sürekli “ben yurtdışında okumak istiyorum” derdi. Annem ve babam nerede okumak istediğini sorarlardı ama kararsızdı biraz, Amerika ya da Kanada gibi düşünceleri vardı. O dönemde, uzak bir akrabamız “Avustralya’yı niye düşünmüyorsun hem biz de varız” diye bir teklifte bulundu. Abim bu teklifi değerlendirdi, beğendi ve okulunu bitirdi. Ailem geleceğim açısından benim de yurtdışına gitmemi istedi. Ben de liseyi bitirince gidecektim. Bana böyle bir seçenek sunulmuştu, bu yüzden benim de kafam da başka bir ülkeye gitmek yerleşmeye başlamıştı. Başlarda İsveç’i düşündüm, ama oranın dilini bilmediğim için kendi anti tezimi yaratarak bu fikri çürüttüm.

Biz çekirdek bir aileyiz, başka kardeşimiz yok. Dolayısıyla anne ve babam “Abin orada, hem birbirinize destek olursunuz hem de düzeni biliyor, sıfırdan başlamazsın” demeye başladılar. Özetle, aile zoruyla geldim. Normalde hiç yapmadıkları şeydir fakat bizim ailede okumayanı dövdükleri için bu sefer beni biraz yönlendirmek istediler sanırsam. Okumamak gibi bir düşüncem de yoktu tabi, bu işin şakası. Sonra her şey çok hızlı gelişti, bir baktım ki veda toplanması yapıyorum, bir baktım Avusturalya’dayım. Bana kalırsa bir kültürleri yok, gerçek Avustralyalılar yani Aborjinler hep katledilmiş. Kalanları ise Sidney’de yaşamıyor. Avustralyalıyım diye geçinen beyaz tenli, sarışın, mavi gözlü insanlar da var, çekik gözlü esmerler de. Topkapı Sarayı’nda gibi hissediyorum bazen.

Yaşamak için ya da öğrenci olmak için uygun bir şehir mi? Sence hangi bölgede yaşamak daha mantıklı?

Sidney, dünyanın gözünde Türkiye’nin İstanbul’u gibi.  Ama bana kalırsa Samsun gibi, sakin. Özellikle öğrenciler için oldukça ön plana çıkmış olmasına rağmen hiçbir şey yok burada. Üstelik her şey çok pahalı. Melbourne için çok güzel diyorlar, sadece iklimi buradan da kötüymüş İklim deyip geçmeyin, burada bir günde 3 mevsimi birden yaşıyoruz biz!

Eğer ülkeye “work and holiday/travel” diye bilinen çalışma ve tatil/seyahat vizesiyle gelmediyseniz şunu bilmelisiniz: “Burada hayat Avustralyalıya güzel” Biz kendimize öğrenciyiz diyemiyoruz. Çünkü hükümetin bize yapıştırmış olduğu bir ön isim var: Uluslararası Öğrenci. Öğrenci bileti almamız dahi yasak, onu Avustralyalı öğrenciler kullanabilir sadece. Uluslararası öğrenciler burada en alt tabaka muamelesi görüyor devlet tarafından. Burslu öğrenciye yapılan baskıların daha da şiddetlisini para vererek yaşıyorsunuz. Ülkenin en hareketli şehrinde yaşıyorum ama, Türkiye’nin en sakin şehrinde yaşıyormuş gibi hissediyorum. Bence Avustralya vatandaşı olmadığınız sürece, burada yaşanmaz.

Part time çalışma olanakları var mı? Varsa Yeterli bir kazanç sağlanabiliyor mu?

Öğrencilere haftada 20 saat çalışma hakkı veriliyor, turist vizelerine ise çalışmak yasak. Asya ülkelerinden oldukça ucuza, “köle” gibi çalışan bir sürü insan buraya akın ettiğinden, çok iyi ücret kazanamıyorsunuz. Hem okuyayım hem çalışayım olayı yok yani. Buradaki en ucuz okulun bir dönem ücretini bile kazanmanızın mümkünatı yok. Olur da 20 saat sınırını geçerseniz, buna bağlı olarak notlarınız düşerse ve iki dersten kalırsanız okuldan atılabiliyorsunuz. Sonrasında okul bulamazsanız, öğrenci vizeniz iptal oluyor ve ülke dışına uğurlanıyorsunuz.

İlk etapta ne gibi adaptasyon problemleri yaşadın? Kültürel açıdan ne gibi farklılıklar var?

Öncelikle, burada konuşulan İngilizce bambaşka. Ben buraya orta derece İngilizce ile gelmiştim. Fakat Amerikalı ya da İngiliz olmayan biriyle iletişim kurmak tam bir işkenceydi. Hala, bazı anlayamadığım şeyler olabiliyor.

“Avustralyalı gibi İngilizce konuşmak için tarif:

1 adet İngiliz aksanı.

1 tabak yemek

İngiliz aksanınızı mümkün olduğunca yayıp uzatmaya başlayın, ardından ağzınıza bir lokma yemek atın. Bu ikisini aynı anda yapmaya özen gösterin ve Avustralya aksanınız hazır !”

Neredeyse dünyanın her yerinden insan bulabilirsiniz bu şehirde. Ülkenin var olan kültürü, baskın sömürge oldukları dönemde yok edilmiş, dolayısıyla hiçbir ayrımcılık da yok. Kimsenin ülkesi değil burası.(Aborjinler hariç, onlar ise pek umursamıyor hatta çok iyiler yabancılara karşı.)
Ben geldiğimde sosyalleşmek için kafelere giderdim, çakmak isterdim insanlardan ama yok, kimse konuşmuyor arkadaş. Okul bitince herkes dağılıyor evlerine, işlerine. Ama en büyük sorunum yemek oldu. Üstelik buraya gelene kadar yemek seçen insandım. Ama bunda sonra, eve döndüğümde o tek tek ayıkladığım pişmiş havuçlara bile hiç ses çıkarmayacağım. Burada sabah kahvaltısında sushi yediğim günler bile oluyor.

Yaşam pahalı mı? Okul, kira ya da günlük hayatında yaptığın harcamalardan bize birkaç örnek verebilir misin?

Araştırmalara göre dünyanın en pahalı ikinci şehriymiş burası. Ev kiraları haftalık ödeniyor, şehir merkezinde oturmamama karşın kalorifersiz (yoksulluk çekiyoruz diye değil burada hiçbir evde ısınma sistemi yok) eve Nişantaşı kirası ödüyoruz; haftada 450 Avustralya Doları yani ayda 1800$. Yani ayda ortalama 3240 TL gibi bir kira veriyoruz. Haftalık otobüs ve tren bileti 44$. Öğrenciler için ise 22$. Gümrükten alınmış kaçak sigara 12.40$. Yemek olayı tabi ki gideceğiniz yere göre değişiyor, ama 10$’dan açarım.

Sidney’de sıradan bir gün nasıl geçiyor? Arkadaşlarınla yaptığın aktiviteler buradakilere benzer mi?

Türkiye’yle kıyaslayacaksak, köyümle falan kıyaslamalıyım herhalde, yani koca bir hiç. Çok iyi arkadaşlıklarım oluştu burada, bu konuda şanslıyım. Gezi Parki Direnişi sayesinde tanıştık, onun öncesindeki zamanlar çok bunaltıcıydı. Bizim yemek ve kültürlere yakın milletlerle buluşmayacaksam kahvaltı vakti buluşmamaya çalışıyorum, aç kalmayayım diye. Onun dışında gidip çay, kahve ya da alkollü bir şeyler içilir, yemek yenir, zaten yapılabilecek şeyler belli. Aşırı monoton bir hayatım var burada, sistem adeta makineleştiriyor.

Yemek kültürü ne durumda? Ne yenir, ne içilir?

Dünya mutfağından ne isterseniz bulabilirsiniz, İçli köfteden tutun, domuz kulağına kadar aklınıza gelebilecek her şey var. Ama mahallesine göre değişiyor, 1960’larda göçmen alımları zamanında insanlar, İngilizce bilmeden geldikleri için birbirlerine kenetlenmiş ve birbirlerine yakın alanlara yerleşip kalmışlar. Dolayısıyla ne isteniliyorsa ona göre mahalle seçimi yapıyorum. Tabi ilk geldiğimde bunu bilmediğimden ya aç kalıyordum ya da sürekli çikolata, abur cubur.

Gece hayatı nasıl? Özellikle sevdiğin, tercih ettiğin yerler var mı?

Buranın en iyi gece kulübü, İstanbul’un en kötüsüdür diyebilirim. Club olayını sevmeyen bir insan olmama rağmen söylüyorum bunu, siz düşünün artık. Barları fena değildir ama. Ben Yunan restoranlarını tercih ediyorum genelde. Şehir merkezinde okyanus kenarında “Cyren” adlı bir restoran&bar var, biraz uzak olsa da hiç üşenmeden oraya giderim. Evdeysem yaklaşık 20 dakika yürüme mesafesinde olan “Meet The Greek“e giderim. Güzel bir rakı sofrası ile keyif yapar, üzerine kahvemi içer gelirim.

Dönmeden mutlaka görün/gezin diyebileceğin birkaç yer söyleyebilir misin?

Dönmeden mutlaka görün denilebilecek bir yer yok aslında. Bu konuyu daha önce arkadaşlarımla da çok konuştuk. Annesi gelen “Nereye götürsek yahu?” düşüncelerine boğuluyor. Doğa yürüyüşü sevenlere 3 Sisters ve Blue Mountain diye iki farklı ismi olan alanı tavsiye ederim. Fakat giderken su ve yemeklerini yanlarında götürsünler, çünkü oralarda bunları sağlayabileceğiniz bir alan yok. Reklamlara aldanılmasın mesajını vermek isterim. Burası müthiş bir ülke falan değil, sadece ekonomisi güçlü onda da uluslararası öğrencilerin katkısı büyük. Eğitimi de eğitim değil bana kalırsa. Mühendislik okuyorum ama Türkiye’nin en düşük eğitim seviyesinde olan üniversitesi önüme sınav kağıdı koysa kalem kıpırdatamam.

Şimdi geldik saçma ama merakımıza yenik düştüğümüz sorulara. Ne zaman National Geographic açsam Avusturalya’daki ölümcül zehirli yılanlardan, bi’ bakışıyla adam öldüren kurbağalardan falan bahsediyorlar. Gerçekten böyle tuhaf bir ortam var mı? Yoksa biz çok mu belgesel izliyoruz?

Bulunduğum bölge orman ve çöllerden uzak olduğu için o durum pek yok. Ama her yaz ayağı, bacağı köpekbalığı tarafından ısırılan sörfçü haberleri görüyoruz mutlaka. Ben hayvansever sanıyordum kendimi; burada uçan hamam böcekleri yüzünden acımasızca öldürüyorum dayanamayıp.  Ama yerlisi umursamıyor pek. Çalıştığım kafede bir gün kalabalık bir grubun masasındaki bir tabaktan kızarmış hamam böceği çıkmıştı, adam sadece sessizce gösterdi mesela.

Tavsiye niteliğinde: Çin ya da Vietnam mahallelerinde yaşarsanız hiçbir şekilde börtü böcek, ölümcül hayvan derdiniz olmaz.

Ortalıkta kediler yerine kangurular dolaşıyor mu mesela? (Abartmayı severiz)

Hayvanat bahçelerine karşı olmama rağmen, demin de söylediğim gibi gezilecek yer sorunu olduğu için, annem Avustralya’ya geldiğinde beraber hayvanat bahçesine gidene kadar hiç gerçek kanguru görmedim. Ama hayvanın tüyünden derisinden, kolundan bacağından yararlanıyorlar. Hediyelik eşya satılan her yerde kanguru eli görürsünüz mesela. İlk başlarda sahte olduklarını sanıp incelemeye kalkışmıştım, Allah’tan öncesinde sorma kararı almışım, çünkü gerçekmiş. Sokakta cennet papağanı, kargalar ve hindi gibi tuhaf bir kuş türünden başka bir hayvan göremezsiniz. Türkiye’de sokak kedisi diye dışlanılan tekir cinsi kediler burada 200$’dan satılıyor ve size ait bir eviniz yoksa almanız yasak. “Sokakta kediler olsa bu böcek sorunu da çözülür” diye bir cümle kuracaktım ama, aklıma kedi köpek barbeküsü yapan insanlar gelince vazgeçtim.

The post Avustralya’da Yaşam Serisi No: 1 appeared first on OitheBlog.

AMERİKA: Amerika’da bahşiş, garsonların geçim kaynağı. Dolayısıyla bahşiş konusunda en cömert davranmanız gereken ülke Amerika. Evet beklentileri büyük, evet az bırakırsanız sizden nefret edebilirler ve bir dahaki gidişinizde yemeğinize tükürebilirler.

Bahşiş Beklentisi: Allah ne verdiyse. (%18/%20)

FRANSA: Burada bahşiş durumları daha bize göre. Zaten genellikle getirilen hesaba servis bedeli ekliyorlar ama yine de bahşiş beklentisi söz konusu. Sakın burada yaptığınız gibi hesabı inceleyip “Bi’ dakka birader ya servis bedeli ne oluyor?” diye efelenmeyin. Orada durum bu.  Paris’teyken gözlemlediğim kadarıyla, özellikle kafelerde bahşiş bırakmadan kaçanlar çok oluyor. Siz yapmayın tabi.

Bahşiş Beklentisi: Kenardan kaçamıyorsan biraz koy. %10

ÇİN, JAPONYA, KORE: Bu 3 ülkeyi bir

arada yazmamın nedeni “çekik” olmaları değil. Rica ederim ırkçılık yapmayın. Bunları bir trio halinde yazdım çünkü, bu tatlışlar cebinizin dostu ülkeler. Kimsenin bahşiş beklentisi falan yok, kafanız rahat.  Yiyin, için, yediğinizin parasını verip kalkıp gidin. “Az mı bıraktım”, “Çok mu oldu birazını alayım” falan diye düşünmeye hiç gerek yok. Kültürlerinde bahşiş bırakmak diye bir şey yok çünkü.

Bahşiş Beklentisi: Yok.

AVUSTURALYA: Burada bir 10-15 yıl öncesine kadar bahşiş vermek gibi bir durum yokmuş. Ancak son zamanlarda böyle bir beklenti başlamış. Halen bir zorundalık halinde olmasa da, özellikle çok memnun kaldığınız bir hizmet alırsanız, abartmayacak şekilde bahşiş bırakabilirsiniz.

Bahşiş Beklentisi: Gönlünüzden ne koparsa. (max %10)

ÇEK CUMHURİYETİ: Burada durum Amerika kadar vahim olmasa da, sakın bahşiş bırakmadan kalkmayın, bakın benden size bir dost tavsiyesi. Ben bahşiş bırakmayı unuttuğum için arkamdan koşup, beni tüm Çek alemine rezil ettiler. Aman diyeyim.

Bahşiş Beklentisi: Arkanızdan konuşturmayacak kadar. (%10)

İSPANYA: İspanya’da yapacağınız şey belli: Yuvarlayın. 23 euro mu geldi? Yapıştırın 25’i. Neden? Çünkü burada bahşiş verseniz de oluyor, vermesiniz de. Ama özellikle turist olduğunuz bilincindelerse, genellikle bir bahşiş beklentisi söz konusu oluyor. Verin şu bahşişi de bizi maskara etmeyin elin ülkesinde.

Bahşiş Beklentisi: Kaça yuvarlıyorsan. (Anladınız siz)

BREZİLYA: Eğer hesabınıza %10 servis bedeli eklenmişse, bahşiş vermenize gerek yok. Baktınız eklenmemiş o zaman aynı oranda bahşiş bırakabilirsiniz. Öyle çılgın bir beklenti yok. Görüyorsunuz, her şey Amerika’nın başının altından çıkıyor.

Bahşiş Beklentisi: Samba’nın hatrına.

İTALYA: İtalyanlara kendimizi benzetme çabalarımızın zaferle sonuçlanabileceği sayılı konulardan biri bahşiş. %10 gibi bir oran gayet yeterli ve makul. Eğer garson çok yakışıklı ya da güzelse öpebilirsiniz de bence.

Bahşiş Beklentisi: Öpücük+İstanbul’da ne veriyorsan.

İNGİLTERE: İngilizler bahşişi hiçbir şekilde hoş karşılamazlar, sakın bırakmayın. Şaka şaka, İngilizler biraz daha para kazanma fırsatını hiç geri teperler mi? Bu ırkçı esprimden yola çıkarak, İtalya ya da Brezilya’da olduğu gibi servis bedelinin eklenip eklenmediğine bakın ve duruma göre bir şeyler bırakın.

Bahşiş Beklentisi: 3 de yetmez 5 tane.

MISIR: Burada öyle çok büyük bir beklenti yok ancak hiç bırakmamak da olumlu karşılanmayabilir. %5 yeterli olacaktır ama çok bonkör gününüzdeyseniz %10a kadar çıkabilirsiniz.

Bahşiş Beklentisi: Gününüze göre.

The post Sinsi Bir Gezgin Sorunsalı: Yurtdışında Bahşiş Vermek appeared first on OitheBlog.