Başlamadan Gelen Not: San Francisco Gezi Rehberimiz için buraya, tüm Amerika rehberlerimiz için buraya tık tık.

*Şehrin meşhur fırınlarında karbonhidrata boğulun.

Türkçe katliamı yapmayalım diye fırın yazdık gitti ama, içimize sinmeyen bir durum var. Gönül istiyor ki şu yukarıdaki cümlede fırın yerine “bakery” sözcüğünü kullanalım. Fırın deyince sanki içeri girip 3 ekmek alıp Coca Colalı ramazan sofrasına oturacakmışız gibi geliyor ya, tam istediğimiz karşılığı vermiyor o sözcük. Neyse, konuyu anladınız, bedenimize karbonhidrat alacağız arkadaşlar, karbonhidrat overdose olacak ve pişmanlık duymayacağız. San Francisco’da pek çok fırın (öfff olmuyor işte fırın ya olmuyor) ile karşılaşacak, bazılarının şanını daha gitmeden duyacaksınız, bu işi sevmişler belli ki. Biz denediğimiz birkaç tanesini aşağı bırakalım.

Tartine Bakery: Bu alanda şehrin en ünlü mekanı, bizim ilk duyuşumuz ise Cafe Fernando – Cenk Sönmezsoy sayesinde. Kruvasan konusunda efsaneler, ancak ekşi mayalı ekmeklerini de mutlaka denemenizi isteyeceğimiz için siz iyisi mi bi’ sandviç, bi kruvana patlatın, çünkü cidden bunları denemeden dönemezsiniz! Hangi saatte gidecek olursanız olun genelde kalabalık, ama sıra hızlı ilerliyor, yine de birazcık beklemeye hazırlıklı gidin, tadınız kaçmasın.

The Mill: Burayı yalnızca bakery kategorisine sokmak pek doğru olmayabilir, ancak biz özellikle ekmeklerinin şanını duyduğumuz ve beğendiğimiz için bu maddenin altına koyduk. Buraya kahvaltı için ya da “acıktım ama o kadar da yemek istemiyorum” saatlerinde gidip hem ekmeklerini deneyin, hem de Four Barrel Coffee’nin kahvelerini servis ettikleri için onu tatmış olursunuz, bir taşla iki kuş. Haftasonu çok kalabalık olduğunu ekleyelim.

Mr. Holmes Bakehouse: Burayı yazacağız, çünkü özellikle internette araştırmaya giriştiğinizde mutlaka karşınıza çıkacak. İçindeki “I Got Baked In San Francisco” neon tabelası instagram bağımlılarını kontrolsüzce kendine çekiyor, önünü alamıyorlar belli ki, millet bir şey yemek için gelmekten çok fotoğraf çektirmeye gelmişti. Fakat bu instagram-dostu yönünü bir yana bırakacak olursak kruvasanları ve tatlıları için de yolunuzu düşürebilirsiniz. Cruffin dedikleri hamur işi ürünleri de ünlü, belki ona da bi’ şans verebilirsiniz, biz bayılmadık, ama kötü de değildi.

*Kaliteli kahve ihtiyacınızı giderin.

Kahveseverleri mutlu kere mutlu edecek bir şehirde olduğumuzu daha giderken anlamıştık, keşke yalnız bunun için sevseydik seni San Francisco… Şehrin hangi noktasında olursanız olun ulaşılabilir bir noktada kaliteli kahve bulunması şahane bir his. Bu Amerikalıların “sabah kahvesiz ayılamıyorum bebeğim…” tavrı sağ olsun, San Francisco’nun da dört bir yanında üçüncü dalga kahveciler cirit atıyor, e tabii bu da bizim gibilere yarıyor. Amerika’nın başka şehirlerinde de karşılaşabileceğiniz en baba kahveciler ne yapmış ne etmiş San Francisco’ya da şube açmış, o yetmemiş gayet başarılı lokal kahveciler de şehri sarmış. Özetle kahvesever dostu bir şehir diyebiliriz, aslında aşağıda yazacaklarımızdan çok daha fazla seçenekle karşılaşacaksınız ama, biz sadece denediklerimizi yazmak istedik.

Deneyebileceğiniz çok fazla seçenek olduğu için hepsini tek tek anlatmanın bir alemi yok diye düşünerek San Francisco’nun en iyi kahvecilerini şöyle liste şeklinde bırakalım: Four Barrel Coffee, Ritual Coffee, Sightglass Coffee, Saint Frank Coffee, Paramo Coffee, Blue Bottle Coffee ve Mazarine Coffee. Bu kadar kahveciyi ne ara deneyeceğiz kardeşim diyecek olursanız, zaten San Francisco gezi rehberimizde size anlattığımız noktaları dolanacak olursanız bu kahvecilerin o bölgelere yayıldığını göreceksiniz.

*Meksika mutfağı ile haşır neşir olun.

Neden Amerika’da başka bir ülkenin mutfağını denemenizi öneriyoruz? Çünkü burası Amerika, this is ‘meerica man (childish gambino gibi okuyoruz bunu), ırklar karması gibi ülke, neredeyse her ülkenin mutfağından iyi bir şeyler bulabilirsiniz ve biz böyle olmasına ba-yı-lı-yo-ruz. Meksika mutfağının derinliklerine inmek ya da olayı “gece eğlencesi sonrası bi’ tantuni atma” kafası tadında bir noktaya taşımak isteyerek taco peşinde koşma kararı alırsanız sizi öncelikle Mission District’e alacağız. Mission, bazı noktalarıyla Meksika dışındaki bir başka Meksika gibi bir yer, belki görüntü olarak çok öyle hissettirmeyecek ama, Amerika’da yaşayan Meksika kökenli halk bu bölgede yoğunlaştığı için bu bölge yeme içme anlamında da bu mutfağa kaymış. Sadece bu bölge ile sınırlı kalmaya gerek yok, ancak önceliğinizi burası tutabilirsiniz.

Peki taco’ydu, burrito’ydu, bunları nerede yiyelim diye soracak olursanız aslında bunun için 23423 maddelik bir liste bile çıkabilir, çünkü çok seçenek var. Biz La Taqueria ve The Little Chihuahua’yı denedik. Burrito’ya çok ısınamadık, çünkü dürümün arasında pilav olmasını bizim mideler bir türlü kabul edemedi, ama merakınızı gidermek adına bizce denemelisiniz. Bunun dışında “taco truck” konsepti şehir genelinde çok popüler olduğu için gecenin körüne kadar açık, hakikaten de oraların “gece tantunisi yemeye gidilen yer” geleneğine dönüşmüş tacoculara da gidebilirsiniz. Bu taco truckların (yani taco tırı mı diyelim ne diyelim) bazıları bir yere sabitliyor, bazıları yer değiştiriyor, en popülerlerinden biri ise El Tonayense Taco Truck.

*Çin Mahallesi’nde Çin mutfağına dadanın.

Yukarıdaki “Amerika’da her mutfağın kralını bulabilirsiniz” tezimizi size kanıtlamalara doyamadık, o yüzden Çin mutfağının iyi örneklerini de şehirde bulabileceğinizi göstererek kendimizi garantiye almak istiyoruz. Amerika’nın en eski Chinatown’u San Francisco’daki Chinatown. Üstelik bir noktasından içeri sızdınız mı İngilizce konuşmayı bilmeyen kişilerle bile karşılaşacaksınız, ortalık o denli Çin’e dönüşüyor bir anda, kendinizi şaşıyorsunuz. Bu sebeple söz konusu Çin mutfağı olunca iyi seçenekler de bu bölgeye toplanmış, çünkü aslında adamlar aslında kendi ülkelerini ve kültürlerini buraya taşıdıkları için kendi yemek istedikleri şeyleri yapıyorlar gibi de düşünebilirsiniz. Tabii ki bu durum Chinatown’daki her restoran için geçerli değil, çünkü burası aynı zamanda turistik de bir bölge. O yüzden kendinizi garantiye alıp House of Nanking’e gidin deriz. Çalışanlarına inanılmaz gıcık olmamıza rağmen burada yediğimiz yemekleri o kadar beğendik ki, mutlaka denemenizi isteriz. Ancak burası ciddi anlamda ilgi gördüğü için çılgın bir sıra ile karşılaşabilirsiniz, böyle bir durumda alternatif olarak Great Eastern Restaurant’a da bakabilirsiniz. Bu mekan Obama buradan evine yemek alırken görüntülendiği için ekstra popülerleşmiş, biz denemedik, ama şanını duyduk, belki o da bizim Nankin kadar iyidir kim bilir.

*Deniz ürünlerinin tadını çıkarın.

San Francisco yeme içme notlarının garanti aktivitesi deniz ürünlerine dadanmak. Bu şehir bu alanda sizi en çok tatmin edecek yerlerden biri olarak kişisel tarihinize geçeceği için şayet deniz ürünlerini sevmeyen bir arkadaşınız yanınızdaysa bile onu bir kez daha denemeye zorlamak için şahane bir şehirdesiniz. Burada yediklerini sevmezse bu kişi deniz ürünlerini sevmez, öyle diyelim. Bu alanda mutlaka mutlaka mutlaka MUUUUTLAKA denemeniz gereken ilk yer aslında bir mekan değil, yukarıda bahsettiğimiz taco trucklar gibi dışarıda, bir aracın içinde servis veriyor; Lobsta Truck. Yeri günlük olarak değiştiği için şuradan girip kontrol etmeniz lazım ve rica ediyoruz nerede olursa olsun gidip deneyin, çünkü burada yediğimiz ıstakozlu ve yengeçli sandviçleri gerçekten unutamıyoruz. Onun dışında Anthony Bourdain’in de sevdiği Swan Oyster Depot ve Woodhouse Fish Company de çok iyi alternatifler. Son olarak eğer klasik bir şey denemek isterseniz San Francisco’da da Forrest Gump’tan hatırlayacağınız ve Amerika’da acayip turistik bir aktiviteye dönüşmüş olan Bubba Gump’ın bir şubesi var, ancak bizce çok da iyi değildi, bunun yerine diğer söylediklerimize şans verseniz daha iyi olur gibi.

*Kendinizi San Francisco gece hayatının kollarına bırakın. (çok da bırakmayın ama sağlam dönün)

San Francisco yeme içme rehberi bir yana, aslında San Francisco gece hayatı için apayrı, koskoca bir yazı yazmak gerekebilir, çünkü şehir genelinde mekan çeşitliliği çok. Ancak San Francisco gezimiz bizim Amerika turumuzun sonlarına denk geldiği için biz burada perişan bir halde olunca San Francisco gece hayatına çok da kapılamadık. Ancak tabii ki çıkıp 3-5 bir şeyler içtiğimiz akşamlar geçirdik ve o sırada hoşumuza giden birkaç mekan keşfetmiş bulunduk, onları şöyle bırakalım, seçeneğiniz olsun:

Anina: Bayağı popüler bir mekan ve dış alanı olduğu için burada vakit geçirmek oldukça keyifli. Ancak geç saatte gidecek olursanız o dış mekanı belli bir saatte kapatmaları gerektiği için içeri yığılmak durumunda kalıyorsunuz, haberiniz olsun.

Zeitgeist: Oldukça salaş, ilk etapta bize lise yıllarımızı hatırlatan, fonda HĞOOOĞĞĞ HAAAAAĞĞĞĞ tarzı, Cradle of Filth terk müziklerin çaldığı bir mekan. Ama sevdik mi? Sevdik yahu? Özlem mi duyduk o kargaşaya anlamadık, ama eğlendik. Ayrıca içkiler çok pahalı da sayılmaz, o da bir artıydı sanırsak. Böyle düşününce çok dip köşe bir yer bulduk sandıysanız yanılıyorsunuz bu arada, bayağı popüler bir mekan, yer bile bulamayabilirsiniz.

Smuggler’s Cove: Özellikle rom bazlı kokteylleri ile ünlü, tatlı mekan. Öyle çılgın bir eğlence peşindeyseniz yeriniz burası değil, ama içkimizi içelim, muhabbet edelim diyorsanız burası size uyar.

The post San Francisco Yeme İçme Notları: Midemiz Mutlu, Biz Mutlu appeared first on OitheBlog.

Amerika’da yaşama niyeti olan ya da niyeti olmasa bile “acaba nasıl olurdu?” sorusunu kendine sormadan edemeyenler olarak Amerika röportajına doymuyoruz. Bu sefer otursanız saatlerce konuşabileceğiniz, yer yer sesli güldüren şahane anlatımı ile Deniz Akdolu‘dan San Francisco’da yaşam ile ilgili bol bol ipucu aldık ve nedir ne değildir öğrendik. Üstelik konuya Deniz’in öğrencilik yıllarından dalınca Amerika’da eğitim, hatta Santa Barbara ile ilgili bile bol bol detay öğrenmiş bulunduk.

Toplanın, aşağıda içinde Kanye West bile geçen bayağı eğlenceli bir röportaj var.

Başlamadan gelen not: Amerika’da eğitim meselesi ilginizi çekti ise şurada konuyla ilgili çok çılgın bir röportajımız daha var.

Ne kadar süredir Amerika’da yaşıyorsun? Orada bulunma sebebin nedir? Bize küçük çaplı bir hayat hikayesi özeti geçebilir misin?

Aslında her şey yaklaşık on sene önce ablam liseden, ben de ortaokuldan mezun olmak üzereyken başladı. Babamın 80’lerden beri işini Amerika’ya taşıma hayalleri, “iş gezisi” için gittiği Kaliforniya’dan bize telefon açarak “Ben dönmüyorum, bu sefer olacak” demesi ile uzun ve yorucu bir vize sürecinden sonra bizi yanına aldırması ile gerçek oldu. Ablam üniversiteye bense liseye başladık, babam ve amcam Santa Barbara’da şube açtı; bir bakmışım ki ailecek “California Dreaming” yaşıyoruz.

Bildiğimiz kadarıyla hem liseyi hem de üniversiteyi Amerika’da okudun, dolayısıyla lise sürecinden başlamadan edemeyeceğiz. Adapte olmakta güçlük çektin mi? “Oha hakikaten filmlerdeki gibiymiş” dediğin anlar yaşadın mı mesela?

Söz ettiğim Santa Barbara’nın da içine dahil olduğu Güney Kaliforniya, kuzeye göre daha materyalist ve az biraz ayrımcı. Tabi biz bunu o zamanlar bilmiyorduk. Devlet lisesine gitmeme rağmen Montecito yerleşkesinin zengin popülasyonunu da göz önünde bulundurarak (Oprah, Ellen Degeneres, Kanye mahallede volta atıyor, Oprah Halloween’de şeker yerine Ipad mini dağıtıyor) sınıfımda Volcom, Lucky Brand, Liz Claiborne’un sahiplerinin çocuklarıyla büyümüş olmak elbette küçük çaplı bir travma yarattı. Düşünün ki hoca derste Arnold Schwarzenegger’den bahsedince “dün bizde yemekteydi hocam” tarzı muhabbetler geçiyordu.

İlk zamanlarda çok yalnızlık çektim. Maalesef Güney Kaliforniya’da Meksika popülasyonu, genel olarak toplum tarafından ezilen kesim. Okuduğum okulun yüzde yetmişi de Meksikalı’ydı. Hal böyle olunca beni Meksikalı zannetmeleri, üstümde başımda milyarlık kıyafetler olmaması, hatta Black Eyed Peas’in o sene çıkardığı “Seven Jeans, True Religion” şarkısının Kaliforniya’daki kot anlayışını 250 dolarlık kotlara dönüştürmesi gibi tuhaf  etkenler, tek kelime etmeye korkan halimi daha da travmatik bir noktaya getirdi. Bir de her gün serbest kıyafet olduğunu hatırlatayım, yani o moda yarışına ayak uydurmanın imkanı yoktu. Kimseyle konuşmadan geçirdiğim haftalar oldu, İngilizce dersinde hoca bana acıyıp  “sen en arka sırada otur sorun değil, ben seni C- geçiririm”  bile dedi. Öğle teneffüslerinde grupça okulun yanındaki ana caddeye ot içmeye giden gruplar, Bugattisi ile Starbucks’a giden filmlerden fırlamış kız tiplemeleri, başka bir “gang” ile kapışmaya giden Meksikalı gangsterlar ya da kimseyle konuşmayan,, genelde ileri Katolik olan ve filmlerden “nerd” olarak tanıdığımız asosyal çocuklar okuldaki ana grupları oluşturduğu için bayağı zorluk çektim!

Santa Barbara’da bile “gang” olması hakikaten enteresanmış! Zengin gang üyesi yeni bir tür galiba?

Ufacık Santa Barbara’da bile gang var evet! Onları bu noktaya getiren şey de tabi ki ayrımcılık. Santa Barbara’nın ana caddesi State Street’in doğusuna East Side, batısına West Side deniliyor ve her iki tarafın da ayrı bir gang’i, yani çetesi var. Bir keresinde öğlen saati iki taraf ana caddede kapıştı ve herkesin gözü önünde 13 yaşında bir çocuk bıçaklanarak öldürüldü. Günlük güneşlik, turistik, şirin bir caddede böyle bir şeyi hiç görmemiş olan herkes şok içinde izlerken çocuk oracıkta ölüverdi. Hatta olayın üzerine bizim okulda “karşı gang” den kan davası tadında bir karşı atak beklenildiği için, öğle yemeğinde kapılar kilitlenmeye başlandı.

Peki ya üniversite? Hangi üniversitede hangi bölümü okudun? Türkiye’deki çevrenden yola çıkarak eğitim sistemini burası ile kıyaslayabilir misin? Amerika’nın Türkiye’den daha iyi bir eğitim sistemine sahip olduğuna inanıyor musun mesela?

Liseyi bitirdiğimde ilk iki sene yaşadığım adaptasyon sürecinin de getirdiği karmaşa ile halen bölümümü seçememiştim. Amerika’daki “Community College”  yani 2 yıllık üniversite opsiyonundan yararlandım. Zaten Santa Barbara’da bir Community College bulunduğundan daha lisedeyken akşamüstleri üniversiteden dersler almaya ve kredi biriktirmeye başlamıştım. (Evet asosyal olunca sınıf arkadaşların okul çıkışı sinemalardayken sen üniversitede sanat tarihi dersi alıyorsun) Liseden sonra Santa Barbara Community College’a gittim, ilk 2-3 sömestr mimarlık, biyoloji, muhasebe (evet ben de inanamıyorum) gibi alanlar denedim, sonra psikolojiyi çok sevdim. Genelde insanlar Community College’daki karşı koyulması zor tatil havası yüzünden (buradaki iklim koşullarını da düşünün) okulu hemen bitirmek istemezler. Ama ben, hem uluslararası öğrenci statüsünde olduğum için okula daha yüksek ücret ödemem, hem de zaman kaybetmemek istememem nedeniyle iki senede bitirdim.

Community College’da General Ed dedikleri temel dersleri alıp üzerine seçtiğin bölüme göre birkaç zorunlu dersi (genelde 3-5) tamamladıktan sonra not ortalaman ve yazdığın başvuru makalesine göre 4 yıllık üniversiteye geçiş yapabiliyorsun. Ben  oradan UCSB’ye geçtim ve son iki senemi orada okudum. Bu şekilde, diploman 4 senedir o üniversitede okumuşsun gibi oluyor ve Community College çok daha ucuz olduğu için binlerce dolar da cebinde kalıyor. Üstelik bu yöntemle ilk etapta birkaç farklı bölümü deneyip hangi alana daha uygun olduğunu keşfetme imkanı da doğuyor. Ama uyarıyorum, okuldaki tatil havası Türkiye’den gelen pek çok öğrenciyi bile 4-5 sene transfer olamamaya sürüklüyor.

Klişe ama gerekli soru: Sence Amerika gerçekten de özgürlükler ve fırsatlar ülkesi mi? Bu kadar seneden sonra gerçekten orada daha özgür, daha mutlu ya da istediğin her şeyi başarabilecek gibi hissediyor musun?

Bence Amerika özgürlükler ülkesi değil, ama öyleymiş gibi davranmakta bayağı başarılı. Ben buraya yerleşmeden önce buradaki herkesi aşırı mutlu ve yüksek hayat standartlarına sahip zannederdim. Bu ülkede sistemden çeken çok var. Yüksek kesim sistemin kaymağını yiyor, orta kesim de maalesef tüketim ve ot kölesi olmuş, full time garsonluk yapıyor, kalan vakitte ot ve içki tüketmekten okumaya fırsat kalmıyor (sınıfımdaki Amerikalı yakın arkadaşlarımdan üniversiteyi bitiren yalnızca iki kişiden biri benim). Ki okul parası, çocuğunun okul parasını ödemeyi yanlış gören aile anlayışı ve üniversite kredileri üniversite mezunu olma olasılığını iyice düşük kılıyor.  Ayrıca evsiz ve çaresiz kesim de cabası.

Örneğin, geçen gün San Francisco’nun Nişantaşı’sı olan Financial District’teydim. Arabamı fark etmeden Tenderloin’e yani bölgenin en korkunç olarak bilinen, uyuşturucu ve evsizleriyle nam salmış mahallesine bırakmışım. Beş dakika içinde yola kakasını yapan bir kadın, kaldırımda asit satan bir kız gördüm ve “What are you doing here huh” tarzı laflar işittim. Gerçekten herkes kafayı yemiş, farklı bir alemde uçuyor gibiydi. Herkes bana bakıyordu, korktum yürüyemedim ve bir markete sığınıp taksi çağırdım. Market sahibi bana dik dik bakıp burada ne arıyorsun dedi. Taksiye bindiğimde kalbim çarpıyordu hala. Sonra düşündüm uzun süre bu insanlar nasıl bu hale geldi diye.. San Francisco, teknoloji endüstrisinin yoğun gelişimde olduğu bir şehir ve kiralar çok pahalı, çok zengin bir popülasyonu var. Ama bir sokağa sapıyorsun ve gördüğün manzara bu. Yani Amerikan rüyası yalnızca “rüya” olabilecek kadar fantastik. Ha bahsettiğimiz şey ruhani bir özgürlükse evet burada kimse ne yaptığını sallamaz. İstediğini giy, ye, iç, sen sensin ve kimse buna laf edemez. Ama sınıfsal olarak ciddi uçurumlar var. Ayrıca göz ardı edilemeyecek derecede ayrımcılık da söz konusu. En azından Güney Kaliforniya için söyleyeyim, insanlar İtalyan ya da Fransız olmadığınız sürece dış kültürlere pek ilgi duymayabiliyorlar.

Şimdi San Francisco’da yaşıyorsun. Tercihinden mutlu musun? “Şehir gibi şehir ulan!” dedirtti mi?

“Hakikaten şehir ulan!” diyorum her gün. Bir kere her “district”in kendine öz bir havası var. Salaş, rüküş, Uzak Doğu kültürü, kokoş, genç, yaşlı, hepsi bir arada. Plaj desen var, park desen var, toplu taşıma kolay. Yemekler Cafe Fernando’nun da dediği kadar mükemmel. Çok karışık bir popülasyonu var, her memleketten kültürden insanlar var. Bizim evin karşısında bir Budist Tapınağı var mesela. Ayrıca İstanbul’a olan benzerliğini Amerikalılar bile göz ardı edemiyor.

Sence yaşamak için pahalı bir şehir mi? Bize yeme içme, kira vb. günlük masraflarından da örnekler vererek konuyu orada yaşamayı planlayanlar için biraz detaylandırabilir misin?

Dediğim gibi Silikon Vadisi ve şehirdeki girişimciler sağ olsun, kiralar son 10 yılda fırlamış durumda. Bir oda kiralamak en az 1300 dolardan başlıyor. O sebeple çoğu insan Bay Bridge’in ötesindeki Oakland semtinde yaşayıp şehre Bart denilen metro ile gelip gidiyor. Onun dışında Sunset en çok öğrenci çeken semt. Ama orada bile 1100 dolardan aşağı oda bulmak imkânsız. Yemeklerin ucuz olmasıyla yetiniyoruz. Araban varsa saat başı en az 5-6 dolarlık bir park ücretini de gözden çıkaracaksın.

Arkadaşlık ilişkileri konusunda ne düşünüyorsun? Yukarıda da biraz söz ettiğin gibi gurbet elde depresyona girer miyiz? Türkiye’deki dostluklarını orada da yakalayabildin mi? Yoksa kırmızı bardaklı çılgın partilerin ötesine geçemiyor muyuz?

Başlarda dediğim gibi Santa Barbara’da çok yalnızlık çekmiştim. İnsanların senin farklılığına ilgi duymamasını geçtim, Türkiye’den sonra ileri bireysel bir düzendeki arkadaşlık tanımı çok farklı geliyor insana. İnsanlar derin muhabbet etmez mesela burada “I am not your therapist” diye bir söylem var. Azıcık kaptırıp açılınca “ I’m sorry, I’m talking too much” diyorlar ve ben bile bu kafaya girmişim fark etmeden. İnsanlarla konuşurken hep “ay çok açılmayayım bayar şimdi” derken buluyorum kendimi. Böyle olunca senin de açılasın gelmiyor. Para mevzuları da çok daha bireysel. Para kuruşu kuruşuna kadar hesap ediliyor ki ben bunu aslında Türkiye’deki tutumdan daha sağlıklı buluyorum. Ama ruhu besleyen, “kardeşim be!” diyebileceğin kadar yakınlaşan insan bulmak zor. Kültür insanları daha pragmatik olmaya yönlendiriyor.

Etkinlik açısından aktif bir şehir mi diye sormayacağız, tabi ki aktif. Onun yerine vakit geçirmeyi en sevdiğin bölgelerden biraz bahsedebilir misin? San Francisco’da sıradan bir gün nasıl geçiyor mesela? Türkiye’deki yaşantıya benzer mi?

İnsan nereye giderse gitsin yaşantısını da oraya götürür derler ya, ben de burada Santa Barbara’da edindiğim ritüellerimi uygulayarak, favori bir iki kafe, yürüyecek favori yerler ve alışveriş yapacak manavlar edindim. Ama Mission District’e gidip orada burada happy hour yakalamayı ve aşırı güzel yemekler yemeye de bayılıyorum. Mission District eskiden tamamen Meksika mahallesiymiş. Sonra hipster mahallesi olmuş, şimdilerdeyse Teknoloji endüstrisinin akın akın getirdiği ayda 10 bin dolar kazananlar ile dinamiği tamamen değişti ve daha elit bir havaya büründü. An itibarıyla otantikliğinin son demlerini yaşamakta. Yani hem duvarlar Meksika kültürüne ait murallarla dolu ve her yerde İngilizce konuşulmayan Taqueria “tacocu” lar var, hem “tapas ve kokteyl” konseptli yerler. Onun dışında Golden Gate Park’a gidip yürüyüş yapmayı çok seviyorum. İçinde bahçeler, müzeler ve hatta bizonlar bile var

Deneyimlerinden yola çıkarak San Francisco’da yaşama kararı almış birine verebileceğin en önemli tavsiye nedir?

YAZ GELMİYOR! Temmuz ortası oldu, ben hala akşamları palto giyiyorum.

Onun dışında güvenliğinize dikkat edin, bana bir şey olmaz deyip gece abuk subuk yerlerde gezmeyin. (Bakın daha yeni bir bavul dolusu vücut parçası bulundu) Buraya taşınmadan önce 10-15 kilo verseniz iyi olur çünkü mükemmel yemek yapmayan restoran YOK.

Son olarak buraya kadar gelmişken denemeden/görmeden dönmeyin diyebileceğin birkaç lokal tavsiyen var mı? (Golden Gate’i söyleyenlere küsüyoruz)

Burada Golden Gate’in ötesinde bir şeyler olduğunu da göz önünde bulundurarak: Baker Beach’te köprüye karşı bir gün batımı izlenmeli, Lands End Hiking Trail’de yine köprü ve deniz manzarasıyla yürüyüş yapılmalı, Golden Gate Park ve Palace of Fine Arts görülmeli. Ayrıca Mission District’de mini galeriler ve happy hourlar ile bol bol keyif yapılmalı. (Keyif pezevenkliği dedi ama biz sansürledik…)

The post San Francisco’da Yaşam: Arkadaşlarla California Dreaming Keyfi appeared first on OitheBlog.